حقيقت توبه ، ندامت و پشيمانىِ باطنى از گناه است ، از حيث جرأت بهخدا و استحقاق عقاب آخرتى ، نه از حيث ضررهاى مالى و غير مالى آن .
مسئلهء 11 . گناهىكه مكلّف از آن توبه مىكند ، غالباً داراى آثار و عواقب خالقى و خَلقى است كه واجب است توبهكننده ، علاوه بر پشيمانى از اصل گناه ، آنها را نيز جبران نمايد ؛ مانند قضاى نمازهاى ترك شده و قضا و كفّارهء روزههاى افطار شده و تأديهء خسارتهاى مالى و جانىِ صدماتى كه بر غير وارد كرده .
مسئلهء 12 . امر كردنِ مجرم به توبه نيز واجب است . و توبه دادنِ مرد مرتدّ ملّى و زن مرتدّه - خواه ملّيّه باشد يا فطريّه - واجب است .
مسئلهء 13 . واجب است بر هر مسلمانى ، در صورتى كه اطّلاع يابد بدعتى در دين در شُرف تكوين است ، از وقوعش جلوگيرى كند ؛ و اگر تحقّق يافته ، در ازاله و ابطال آن بكوشد .
مسئلهء 14 . حرام است سكوت مؤمنان و خاصّه علماى دين در برابر : محو شدنِ فرايض الهى ، رواج منكرات ، حدوث بدعت در دين ، حدوث قوانين ضدّ اسلامى ، سلطهء كفّار بر بلاد مسلمين ، هتك شدن حريم قرآن ، تخريب مساجد ، اهانت به مشاهد معصومين عليهم السلام و غيره ؛ گرچه قيام و اقدام ، سبب ضررهاى مالى و يا جانى باشد ، مگر آنكه مفاسد بزرگترى در ميان باشد .
مسئلهء 15 . بر هر مسلمانى واجب است آنچه را از مسايل دينى - يعنى واجبات و محرّمات اعتقادى و واجبات و محرّمات عملى - ياد گرفته است ، به كسانى كه جاهلاند بياموزند . اين مسئله را « ارشاد » جاهل نامند .
مسئلهء 16 . رضايت قلبى به معصيت ديگران ، حرام است ؛ و نزد بعضى ، كراهت قلبى از آن نيز واجب است ؛ چه آنكه از مراتب نهى از منكر است ، عَلى تَأمّلٍ فيهما .
دفاع از نفس و ملّت و دين و مال
« دفاع از نفس و دين و مال » يعنى سايبان خيرات و ملاك استقامت جامعه . دفاع ، يعنى كليدهاى بهشت و وسيلهء نشر اسلام . دفاع ، يعنى محافظت از ثغور اسلام و نگهدارى