سبب پيروزى بر طرفداران باطل ، يافتن راه هدايت ، حركت و جهش در راه اللَّه ، علامت تابش يقين در فضاى دل .
مسئلهء 1 . امر به معروف و نهى از منكر ، دو واجب اصيل و مهمّ دينى و دو فريضهء مؤكّد اسلامى است . وجوب اين دو امر ، در ميان فِرَق مسلمين ، مورد اتّفاق ؛ و كتاب و سنّت ، در ترغيب آنها بهصراحت ، گويا و ناطق است .
مسئلهء 2 . معروف ، يعنى هر كارى اعتقادى و عملى كه در نزد شرع يا عقل ، نيكو و مستحسن شناخته شود ، مانند واجبات و مستحبّات شرع اسلام . و منكر ، يعنى هر كار اعتقادى و عملى كه شرعاً يا عقلًا قبيح و زشت است ، نظير محرّمات شرعى و مكروهات .
مسئلهء 3 . هر مكلّفى [ كه ] ببيند شخصى عازم است واجبى را ترك كند ، بر او واجب مىشود به وجوب كفايىِ موكّد ، كه او را به انجام آن عمل ، وادارد .
مسئلهء 4 . مسئلهء فوق ، راجع به ادامه نيز چنين است ؛ يعنى اگر شخصى ، مُصِرّ بر ترك واجب است و آن را ادامه مىدهد ، بر هر مكلّف ، واجب است از ادامهء آن جلوگيرى كند . اين دو مسئله را امر به معروف گويند .
مسئلهء 5 . هر مكلّفى [ كه ] ببيند شخصى عازم فعل حرام است ، بر او واجب مىشود - بهوجوب كفايى - از انجام آن جلوگيرى نمايد . و در ادامه نيز چنين است ؛ يعنى كسى كه كار حرامى را ادامه مىدهد ، واجب است از ادامهء آن جلوگيرى كرد . اين مسئله را نهى از منكر گويند .
مسئلهء 6 . امر كردن به معروفِ واجب ، واجب است ؛ و امر كردن به معروفِ مستحب ، مستحبّ است . و نهى كردن از منكرِ حرام ، واجب ؛ و نهى كردن از منكرِ مكروه ، مستحبّ است .
مسئلهء 7 . هر مكلّفى ببيند كه شخص ديگرى اقدام به امر به معروف و يا نهى از منكر نموده ، تكليف از وى ساقط مىشود ، مگر آنكه آن شخص به اتمام نرساند ؛ و معناى وجوب كفايى ، همين است .
مسئلهء 8 . واجب شدنِ امر به معروف و نهى از منكر ، براى شخص ، مشروط به
نوشتارهاى فقهى (فارسى) — صفحة 133
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١٣٣