اول : مناجات توبه كنندگان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ ، الهي أَلْبَسَتْنِى الْخَطايا ثَوْبَ به نام خداوند بخشنده مهربان خدايا ، خطاها جامهء مذلت بر من مَذَلَّتي ، وَ جَلَّلَنِى التَّباعُدُ مِنْكَ لِباسَ مَسْكَنَتي وَ اماتَ قَلْبي پوشانيده است و دورى از تو لباس بينوايى بر تنم كرده است و جنايت بزرگ من دلم عَظيمُ جِنايَتي ، فَأَحْيِهِ بِتَوْبَةٍ مِنْكَ يا أَمَلي وَ بُغْيَتي ، وَ يا سُؤْلي را ميرانده است ؛ پس اى آرزوى من و اى دلخواه من ، با توبه به درگاهت ، آن را زنده ساز . اى منظور وَ مُنْيَتي . فَوَعِزَّتِكَ ما أَجِدُ لِذُنُوبي سِواكَ غافِراً ، وَ لا أَرى و آرزوى من ، به عزت تو سوگند كه جز تو گناهان خويش را آمرزندهاى نمىيابم لِكَسْري غَيْرَكَ جابِراً ، وَ قَدْ خَضَعْتُ بِالْإِنابَةِ إِلَيْكَ ، وَ عَنَوْتُ و شكستگى خود را جز تو جبران كنندهاى نمىبينم و همانا كه با ناله به درگاهت سر فرود مىآورم بِالْاسْتِكانَةِ لَدَيْكَ فَإِنْ طَرَدْتَني مِنْ بابِكَ فَبِمَنْ أَلُوذُ ، وَ إِنْ و با خاكسارى قصد پيشگاهت مىكنم ؛ پس اگر مرا از در خود برانى به چه كسى پناهنده گردم و اگر رَدَدْتَني عَنْ جَنابِكَ فَبِمَنْ أَعُوذُ ، فَوا أَسَفاهُ مِنْ خَجْلَتي از آستانت دورم كنى به چه كسى پناه برم ؛ پس افسوس بر شرمسارى وَ افْتِضاحي ، وَ والَهْفاهُ مِنْ سُوءِ عَمَلي وَ اجْتِراحي . أَسْئَلُكَ و رسوائى من و دردا بر بدى كردار و جنايتكاريم . از تو مىخواهم يا غافِرَ الذَّنْبِ الْكَبيرِ ، وَ يا جابِرَ الْعَظْمِ الْكَسير ، أَنْ تَهَبَ لي اى آمرزگار گناه بزرگ و اى درمان كنندهء استخوان شكسته ، كه گناهان