بي يا رَبِّ ذَرْعاً ، وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ ما حَدَثَ عَلَيَّ هَمّاً ، آمده است دچار پريشانى و ناتوانى گشتهام و از برداشتن آنچه بر من روى نموده است لبريز از اندوه گرديدهام وَ أَنْتَ الْقادِرُ عَلى كَشْفِ ما مُنيتُ بِهِ ، وَ دَفْعِ ما وَقَعْتُ فيه ، و تو به بر طرف ساختن آنچه به آن گرفتار آمدهام و دفع كردن چيزى كه در آن افتادهام توانايى ؛ فَافْعَلْ بي ذلِكَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْكَ ، يا ذَاالْعَرْشِ الْعَظيمِ . « 1 » پس اى صاحب عرش عظيم ، در بارهء من چنين كن ؛ هر چند از سوى تو شايستهء آن نباشم .
10 - مناجات خمسة عشر
اين مناجاتها را مرحوم مجلسى از بعضى از كتب اصحاب نقل كرده و واقعاً مملوّ از صفا و معنويّت است .
از مجموع اين مناجاتهاى شريف و نورانى استفاده مىشود كه هدف امام انشاى مناجاتهاى بين المللى بوده است ؛ يعنى اين مناجاتها براى كسانى است كه حد اقل به مبدأ و معاد معتقد باشند ؛ زيرا در اين مناجاتها اسمى از انبيا و ائمه عليهم السلام و فرشتگان و درود بر آنها برده نشده و چيزى از خصوصيات اسلام و اديان ديگر ذكر نشده است . بهر حال توجه به معانى و مفاهيم اين دعاها براى خواننده حالت خاصى از عرفان و انقلاب روحى ايجاد مىكند . براى هر مؤمنى مناسب است هرچند گاهى درون خود را به وسيله برخى از اين صحيفههاى نور جلا و آرامش دهد .
گماننمىرود كلامو عبارتى ، از گويندهو نويسندهء صاحبفصاحتى اينچنين مختصر و بدينسان پر محتوا صادر شود كه شرحنياز و فقرى را از بنده ، و جلال و غنايى را از مولا ، نقص و عجزى را از عبد و مقامى و كمالى را از ربّ به رشته بيانكشيده باشد ! آرى اينگونه انشاء جز از معصومين اهل بيت عليهم السلام ساختهنيست .
هامش
( 1 ) . صحيفهء سجاديه ، دعاى 8 و مصباح كفعمى صفحه 314 .