وهنگامى كه موجى چون ابرها ( در سفر دريا ) آنها را بپوشاند ( وبر فراز سرشان قرار گيرد ) ، خدا را با اخلاص مىخوانند ؛ امّا زماني كه آنها را به خشكى رسانيده ونجات داد ، بعضي راه اعتدال را پيش مىگيرند ( وبه ايمان خويش وفادار مىمانند ، در حالي كه بعضي ديگر فراموش كرده وراه كفر را پيش مىگيرند ) وآيات ما را جز پيمانشكنان كفرانگر انكار نمىنمايند .
خداوند ، منجى بيچارگان
كساني كه سفر دريايى نمودهاند ودر وسط دريا گرفتار طوفان شده وأمواج عظيم دريا را - كه همانند كوهى سر از آن بيرون كشيده وكشتى را از هر سو در ميان خويش احاطه مىنمايند - اين تشبيه قرآن ، از أمواج دريا به ابرها بهتر قابل درك است . وقتي انسان در چنين وضعيتى قرار گيرد ومرگ را در پيش چشم خويش ملاحظه نمايد ، در آن لحظههاى بحراني ديگر دل از همه بريده وتنها به خداوند اميد مىبندد واز صميم قلب واز اعماق ضمير روى به سوى پروردگار مىآورد وبا اخلاصي كه تا به آن هنگام در خويش سراغ نداشته است ، خدا را مىخواند .
مردى به حضور حضرت امام صادق عليه السلام شرفياب گرديد وعرض كرد :
يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ ! دُلَّنِى عَلَى اللَّهِ مَا هُوَ فَقَدْ أَكْثَرَ عَلَيَّ الْمُجَادِلُونَ وَحَيَّرُونِي ، فَقَالَ لَهُ : يَا عَبْدَ اللَّهِ ! هَلْ رَكِبْتَ سَفِينَةً قَطُّ ؟ قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : فَهَلْ كُسِرَ بِكَ حَيْثُ لَاسَفِينَةَ تُنْجِيكَ وَلَاسِبَاحَةَ تُغْنِيكَ ؟ قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : فَهَلْ تَعَلَّقَ قَلْبُكَ هُنَالِكَ أَنَّ شَيْئاً مِنَ الْأَشْيَاءِ قَادِرٌ عَلَى أَنْ يُخَلِّصَكَ مِنْ وَرْطَتِكَ ؟ فَقَالَ : نَعَمْ . قَالَ الصَّادِقُ عليه السلام : فَذَلِكَ الشَّيْءُ هُوَ اللَّهُ الْقَادِرُ عَلَى الْإِنْجَاءِ حَيْثُ لَامُنْجِيَ وَعَلَى الْإِغَاثَةِ حَيْثُ لَامُغِيث ؛ « 1 »
اى فرزند رسول خدا ، منكرين خدا با من به مجادله بسيار پرداخته ، به طورى كه مرا در پاسخ متحير ساختهاند . از شما مىخواهم كه با دلايل وبراهين مرا به ذات مقدس أو راهنمايى فرمايى .
هامش
( 1 ) . التوحيد صدوق ، ص 231 .