قبل از تفسير وترجمه اين آية ، نكتهاى را در رابطه با پنج آيهاى كه تفسير شده است تذكر مىدهم :
آيهء أول رمزى بود وچندان بحثي در بارهء آن نتوانستيم بكنيم . دو آية بعد از آن ، در بارهء قرآن وتمجيد وتجليل از آن بود كه چهار نام براي قرآن بيان فرموده بود . ودو آية بعد از آن اشاره به پذيرا شدگان ومحسنين بود كه براي محسنين شش صفت بيان مىداشت :
1 . محسنين كساني هستند كه برپا دارنده نمازند ؛
2 . محسنين زكات مال خود را مىپردازند ؛
3 . به عالم آخرت باور دارند ومعاد را اذعان واعتقاد دارند ؛
4 . روى پايه وأساس هدايت اللَّه حركت مىكنند ؛
5 . تربيت يافتگان از سوى پروردگار عالمياناند ؛
6 . آنان هدف اصلى را دريافتهاند . لذا پس از اين عالم ، از عذاب رهايى يافته وبه آن هدف اصلى كامياب خواهند شد .
اين آيهها احكام اعتقادي ومعارف كلى را روشن مىكند ؛ يعنى مطالبى كه بايد فكر بفهمد ودرك كند وعمل در آن نيست . ولى آيهء ششم - كه اكنون مورد بحث ماست - يك مسأله فرعى وعملي است .
لهوالحديث چيست وحكم آن چه است ؟
مفسرين لهوالحديث را به غنا تفسير كردهاند . وغنا در اسلام از محرمات است . ودر همين رابطه موسيقى وآلات لهو ولعب نيز جزء محرمات شمرده مىشود .
غنا در لغت ، صوتي را گويند كه از حنجره وحلقوم انسان در بيايد . وغناي اصطلاحى - كه در شرع اسلام حرام است - عبارت از اين است كه صوت نيكو وخوشى از حلقوم انساني بيرون آيد وداراى سه شرط باشد :
شرط أول . صوت خوبى كه زير وبم داشته باشد ؛ يعنى صوتي كه قطع بخورد .
و