مىشود ؛ ودر نزد أكثر علماى تسنّن ، نماز عصر است ؛ چون در ميان نمازهاى روز ونمازهاى شب است .
وبراي خدا ، ايستاده ومطيعانه وخاضعانه نماز گزاريد ؛ وعليه مفسدان وطغيان گران ، قيام كنيد .
[ تفسير آيهء 239 - 240 ]
فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا أَوْ رُكْبَاناً فَإِذَا أَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللّهَ كَمَا عَلَّمَكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ . [ 239 ]
« رجال » جمع « راجل » ، به معناى پياده ؛ مثل « قيام » و « قائم » . و « ركبان » جمع « راكب » يعنى سواره .
پس اگر در حين اقامهء نماز فريضة ، از دشمن وغيره بيم داشتيد ، در حالي كه پياده يا در حالي كه سوارهايد ، به هر طريق ميسور ، نماز بخوانيد ، هر چند در حال حركت ونبرد وغيره ، تكبير نماز را بگوييد . واز أذكار ، هر چه ميسّر گردد ، بخوانيد . وبه جاى ركوع وسجود ، با سر يا چشم وابرو ، اشاره كنيد .
اين نماز را « نماز خوف » و « مطاره » خوانند . وبه نحو فُرادى وجماعت ، خوانده مىشود .
وچون خاطر جمع شديد ، به وسيلهء نمازهاى متعارف وساير أذكار وأوراد ، خدا را ياد كنيد ، به همان طرز كه به شما مجهولاتتان را آموخته است .
وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجاً وَصِيَّةً لِازْوَاجِهِمْ مَتَاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ . [ 240 ]
در صدر اسلام ، پيش از نزول حكم عدّهء زنان وتوارث آنها ، قانون مذكور در اين آية ، مورد عمل بوده ؛ وزنها حق داشتهاند پس از مرگ شوهر ، تا يك سال ، در خانهء شوهر بمانند ونفقه وكسوه را از ماتَرَكِ وى برخوردار شوند .
وبنابر اين ، عدّه آنها از وفات شوهر ، مدّت يك سال ؛ واستحقاقشان از ارث ، هزينهء يك سال بوده [ است ] . سپس اين آية ، بواسطهء آيات ارث وعدّه ، از نظر حكم ،