تفسير :
خداوند رحمان قرآن را كه از علم ازلى او به لوح محفوظ نزول يافته بود ، ابتدا به ساكنان خاص ملأ اعلى تعليم داد و از آن جا به وسيلهء جبرئيل امين به قلب مقدّس پيامبر نازل كرد و از طريق زبان پيامبر به جامعهء بشرى ياد داد .
برخى از مفسّران گفتهاند : جملهء الرَّحْمنُ عَلَّمَ الْقُرْءَانَ ردّ كسانى است كه مىگفتند :
پيامبر ، اين قرآن را از كسانى از بشر آموخته و كتاب آسمانى نيست !
عقل هيچ عاقلى هم نمىپذيرد قرآن با ويژگىهايى كه دارد جز از راه وحى به پيامبر رسيده باشد .
( آيهء 3 ) ( خَلَقَ الْإِنسنَ )
تفسير :
انسان را كه عجيبترين و زيباترين مخلوق و شاهكار جهان هستى و جامعترين پديدهء عالم خلقت از حيث كمالات روحى ( يا استعداد آن ) و جسمى است بيافريد .
( آيهء 4 ) ( عَلَّمَهُ الْبَيَانَ )
تفسير :
او را قدرت بيان و انتقال مكنونات دل خود به وسيلهء توليد الفاظ در زبان آموخت كه از عجيبترين نعمتهاى خداوند و مايهء امتياز انسان از جانداران ديگر و سبب رساندن وحى الهى به جامعهء بشرى است .
( آيهء 5 ) ( الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ )
تفسير روان (فارسى) — صفحة 60
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٦٠