و به عنوان منّت و زياد شمردن انفاقاتش مىگويد : من مال فراوانى را نابود كردم .
آيا گمان مىكند كه هيچ كس او را در حال انفاق نديده است و از نيّت او بىخبر است ؟ !
چنين نيست ؛ بلكه خداى متعال او را ديده و نيّت او را دانسته و او را بر آن قصد كه انفاق نموده جزا خواهد داد ، و از او مطالبه خواهد كرد كه مال را از كجا آورده و در كجا خرج نمودى ؟ چنانچه از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت شده است كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود : بنده روز قيامت قدم برندارد تا آن كه از چهارچيز از او سؤال شود :
1 - از عمر او كه در چه چيز فانى كرده است ؟
2 - از جوانى او كه در چيز آن را كهنه كرده است ؟
3 - از مال او كه از كجا به دست آورده و در چه چيز صرف نموده است ؟
4 - از دوستى ما اهل بيت عليهم السلام . « 1 »
[ ناسپاسى در برابر نعمتها ]
( آيهء 8 - 10 ) ( أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ * وَ لِسَانًا وَ شَفَتَيْنِ * وَ هَدَيْنهُ النَّجْدَيْنِ )
تفسير :
آيا ما براى او دو چشم بينا قرار نداديم كه آثار قدرت و حكمت ما را و هر چه از ديدنىها را بخواهد ببيند ؟
و آيا براى او يك زبان و دو لب قرار نداديم كه بر نطق و خوردن و آشاميدن و غير آن او را كمك كند ؟
از جمله نعمتهاى بزرگ الهى اعطاى چشمان بينا و زبان گويا مىباشد كه ترقّيات انسان منوط به آن دو است ، و فقدان آن دو چقدر آدمى را از كار دنيا و آخرت باز مىدارد .
بنابراين شكر اين نعمتها آن است كه آنها را صرف نمايد در آنچه رضاى الهى است و باز دارد از آنچه خلاف رضاى اوست و چنانچه به اين طريقه رفتار نمايد شكر ، و به غير آن
هامش
( 1 ) . كتاب الخصال شيخ صدوق ، ج 1 ، ص 253 .