بيان : حق سبحانه ايشان را تشبيه فرمود در اعراض از قرآن و استماع ذكر و موعظه و فرار ايشان از آن ، به الاغ وحشى كه بسيار از آنچه دشمن و مزاحم اوست رمنده باشد .
كفّار گفتند : ما به تو ايمان نياوريم مگر اين كه فرشتهاى كتابى از آسمان بياورد به نام فلان كه اين نامهاى است از خدا به فلان كس كه به پيغمبر ايمان آورد ! آيه نازل شد :
[ بىمنطقى تكذيبگران ]
( آيهء 52 و 53 ) ( بَلْ يُرِيدُ كُلُّ امْرِىٍ مّنْهُمْ أَن يُؤْتَى صُحُفًا مُّنَشَّرَةً * كَلَّا بَل لَّايَخَافُونَ الْأَخِرَةَ )
لغت :
صُحُف جمع صحيفه ، و منشرة اسم مفعول به معنى باز شده يا گشوده شده ، كه در اين جا كه صفت صحيفه است به نامهء سرگشاده ترجمه مىشود .
تفسير :
كار آنها تنها اعراض و روىگردانى نيست ؛ بلكه هر يك از آنها ( براى ايمان آوردنشان ) مىخواهد كه نامههايى سرگشاده از جانب خداى متعال به او داده شود كه اين دعوتكنندهء شما به توحيد ، پيامبر ماست او را بپذير .
چنين نيست كه مىگويند كه چون نامه براى ما نيامده ايمان نمىآوريم و پيامبرى او را نمىپذيريم ( اينها بهانه است ) بلكه آنها از آخرت نمىترسند ( و به خاطر عناد و حقناپذيرى كه خصلت آنهاست اگر نامه هم بيايد باز ايمان نمىآورند ) .
[ بيم و اميد به خداوند ]
( آيهء 54 - 56 ) ( كَلَّآ إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ * فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُ * وَ مَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ اللَّهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ )