فرمايد ، چون گناه كند ، نعمتى به او دهد تا استغفار را فراموش كند ، و گناه را ادامه دهد ! و اين است قول خداوند : سَنَسْتَدْرِجُهُم مّنْ حَيْثُ لَايَعْلَمُونَ .
3 - حضرت صادق عليه السلام فرمايد :
إذَا أحْدَثَ الْعَبْدُ ذَنْباً جُدِّدَ لَهُ نِعمَةٌ فَيَدعُ الْاسْتِغْفارَ ، فَهُوَ الاسْتِدْراجُ ؛ « 1 »
هرگاه گناهى را بنده به جا آورد ، پس نعمت جديدى به او داده شود ، پس اين نعمت باعث شود كه او استغفار را واگذارد ، پس آن استدراج است .
( آيهء 45 - 47 ) ( وَ أُمْلِى لَهُمْ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ * أَمْ تَسَلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ * أَمْ عِندَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ )
تفسير :
و من به آنها مهلت مىدهم و در عقاب آنها عجله نمىكنم تا مغرور شده گناه و طغيان را به نهايت برسانند ، همانا كيد و تدبير من محكم و استوار است ( و عذاب آنها به هيچ چيز دفع نمىشود ) .
أَمْ تَسْئَلُهُمْ . . . : آيا از آنها براى رسالت خود مزدى مىطلبى ، پس تا آنها از غرامت گرانبار هستند ؟ !
و بدان سبب روى از تو بر گردانند و قبول ايمان نكنند و تصديق وحى نكنند ! يعنى تو كه از ايشان مزد نمىخواهى ، پس چرا در ايمان تقصير مىكنند ؟ !
يا آنكه غيب نزد آنهاست - يعنى علم بهلوح محفوظ يا مطلق علمغيب دارند - پساز روى آن مىنويسند و بر شرك و فسق خود استدلال مىكنند و از تو و هدايت تو بىنياز مىشوند ؟ !
( آيهء 48 - 50 ) ( فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبّكَ وَ لَاتَكُن كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَى وَ هُوَ مَكْظُومٌ * لَّوْلَآ أَن تَدَ رَكَهُ نِعْمَةٌ مّن رَّبّهِ لَنُبِذَ بِالْعَرَآءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ * فَاجْتَبهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصلِحِينَ )
هامش
( 1 ) . نور الثقلين ، ج 5 ، ص 397 .