سورهء تغابن
[ تسبيح موجودات ]
( آيهء 1 ) ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ يُسَبّحُ لِلَّهِ مَا فِى السَّموَ تِ وَ مَا فِى الْأَرْضِ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ وَ هُوَ عَلَى كُلّ شَىْءٍ قَدِيرٌ )
تفسير :
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است ( علاوه بر خود آسمانها و زمين ) خداى را به زبان قال و زبان حال تسبيح مىگويند و از هر عيب و نقص منزّه مىدارند . فرمان نافذ و حكومت بر همهء هستى از آنِ اوست ؛ زيرا خالق همه اوست و ستايش ، تنها او را سزد و هر ستايشى به او بر مىگردد ، چون همهء نعمتها از اوست و خود او خود را ستايش مىكند و او بر هر چيز تواناى مطلق است .
( آيهء 2 ) ( هُوَ الَّذِى خَلَقَكُمْ فَمِنكُمْ كَافِرٌ وَ مِنكُم مُّؤْمِنٌ وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ )