تفسير :
و از آنچه روزى شما كردهايم ، در راه خدا انفاق كنيد پيش از آن كه هر يك از شما را مرگ فرا رسد ( يا علائم مرگ فرا رسد ) پس در شُرف رفتن از دنيا گويد : پروردگارا ، چرا مرگ مرا تا مدتى نزديك ( يعنى مدتى كوتاه ) به تأخير نينداختى تا صدقه دهم ( و حقوق واجبهء مالى خود را ادا كنم ) و از شايستگان باشم ؟ !
از ابن عباس روايت شده است كه اين آيه در حق مانعان زكات نازل شد . بعد از آن فرمود : صدقه دهيد پيش از آن كه مرگ نازل شود . پس آن زمان ، توبه قبول نشود و هيچ عملى نفع ندهد .
وَ لَنْ يُؤَخِّر اللَّهُ . . . : و هرگز خداوند مرگ كسى را هنگامى كه اجلش فرا رسد به تأخير نمىافكند . چون حكمت او سبحانه مقتضى است كه چون عمر كسى به آخر رسد ، چيزى بر آن نيفزايد و از آن كم نكند .
وَ اللَّهُ خَبِيرُ بِمَا تَعْمَلُونَ : و خدا آگاه است به آنچه از خير و شرّ انجام مىدهيد و همه را بر وفق عمل جزا خواهد داد .
از برخى علما منقول است كه : ليس فى الزجر عن التفريط فى حقوق اللَّه آية أعظم من هذه الآية : در نهى و دور كردن از كوتاهى و تقصير ، در اداى حقوق الهى آيهاى عظيمتر از اين آيه نيست .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 202
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٠٢