پدر رساند اگرچه ايشان در درجهء كمتر باشند تا چشم ايشان به آنها روشن گردد . سپس اين آيه را تلاوت نمود : وَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرّيَّتُهُم . . . .
كُلُّ امْرِىِ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ : هر انسانى در گرو عمل خويش است اگر نيك آورد رها مىشود و پاداش نيك گيرد و الّا در گرو عمل مىماند .
شايد مقصود اين باشد كه عذاب او همان عمل اوست كه در بند آن مىماند .
يا معنى اين باشد كه هر انسانى - چه مرد و چه زن - به آنچه از كفر و شرك و فسق و فجور كسب كرده در گرو باشد ؛ امّا مؤمن نيكوكار در گرو نيست چنان كه در سورهء مدّثّر فرمود : كُلُّ نَفْسِ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ إِلَّآ أَصْحبَ الْيَمِينِ .
( آيهء 22 ) ( وَ أَمْدَدْنهُم بِفكِهَةٍ وَ لَحْمٍ مّمَّا يَشْتَهُونَ )
لغت :
إمداد به معنى زياد كردن و فزونى دادن است .
تفسير :
پرهيزكاران را ميوه و گوشتى كه اشتها و آرزوى آن دارند پى در پى مىرسانيم .
خلاصه آن كه ما به متّقيان زياده خواهيم داد آناً فاناً آنچه مشتهيات نفسانى و آرزوى آنها باشد .
در كفاية الموحدين از حضرت صادق عليه السلام روايت شده :
پستترين اهل بهشت به حسب قدر و منزلت چنان است كه اگر جميع جن و انس مهمان او شوند ، هر آينه از طعام و شراب ، آنقدر نزد او باشد كه همهء آنها را كفايت نمايد و از نعمتهاى الهى كه در نزد او هست چيزى كم نشود . « 1 »
هامش
( 1 ) . كفاية الموحدين ، ج 4 ، ص 383 .