( آيهء 39 ) ( فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَ قَالَ سحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ )
لغت :
ركن به چيزى گفته مىشود كه تكيه و اعتماد مثل انسان به آن باشد و در اين جا به « تمام نيرو » ترجمه شده است .
تفسير :
پس چون فرعون معجزات ظاهرهء موسى را مشاهده كرد به جاى اين كه به تمام وجود ايمان بياورد پس به تمام وجود از او روى برتافت ، يا با همهء نيرو و سپاه خود از ايمان آوردن اعراض نموده روى برگردانيد ، يا به سبب قدرت و قوتى كه از بسيارى لشكر و پشتيبانى آنها و ثروتى كه در اختيار داشت احساس مىكرد ايمان نياورد و از موسى روى گردانيد و گفت : اين مرد جادوگر يا ديوانه است !
چون فرعون از موسى عليه السلام اعراض نمود و قوم او از او تبعيت نموده با او در طغيان همراهى نمودند و بناى ستيزگى را گذاشتند و با آيات بينات و معجزات متنبّه نشدند و بعد از اتمام حجّت بر آنان ، باز به كفر و گمراهى اصرار ورزيدند :
( آيهء 40 ) ( فَأَخَذْنهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْنهُمْ فِى الْيَمّ وَ هُوَ مُلِيمٌ )
لغت :
مصدر نبذناهم « نبذ » به معنى انداختن و پرت كردن است . مليم اسم فاعل از باب إفعال به معنى ملامتكننده است .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 516
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥١٦