نيست ؛ زيرا تمام قواى عالم امكان در حيطهء تصرّف قدرت تامهء الهى است ؛ و لكن عِرق دينى و تعصّب مذهبى مؤمن متديّن ايجاب مىنمايد كه به هر نحو تواند از مال و جان و اولاد در راه اعلاى كلمهء حقّ و ترويج دين اسلام و احكام قرآن مضايقه ننمايد . و خداوندِ قادر متعال به نصّ قرآن اخبار فرموده كه يارى مىكند آنان را كه نصرت نمايند دين خدا را ، و ثبات قدم به آنها مرحمت مىفرمايد و غلبه را بالمآل نصيب آنها مىفرمايد و نام نامى ايشان را در دنيا و آخرت بلند مىفرمايد .
در كافى از حضرت امير المؤمنين عليه السلام نقل شده كه در وصاياى خود فرمايد :
فَإذَا حَضرَتْ بَلِيَّةٌ فَاجْعَلُوا أمْوَالَكُمْ دوُنَ أنْفُسِكُمْ ، وَإذَا نَزَلَتْ نازلةٌ فَاجْعَلُوا أنْفُسَكُمْ دوُنَ دينِكُمْ ، فَاعْلَمُوا أنَّ الْهَالِكَ مَنْ هَلَكَ دينُهُ ، وَالْحَريبُ مَنْ حُرِبَ دينُهُ . « 1 »
[ گمراهى ، حبط عمل و هلاكت براى كافران ]
( آيهء 8 و 9 ) ( وَ الَّذِينَ كَفَرُواْ فَتَعْسًا لَّهُمْ وَ أَضَلَّ أَعْملَهُمْ )
لغت و اعراب :
تَعْس به معنى هلاكت است و نصَب آن به خاطر مفعول مطلق بودن مىباشد و فعل آن مقدَّر است .
تفسير :
و كسانى كه كفر ورزيدند سقوط و سرنگونى و ذلّت بر آنها باد در دنيا و عقاب و عذاب بر آنها باد در آخرت . و خداوند همهء عملهاى آنها را تباه و بىاثر گردانيد كه در آخرت ثوابى براى آنها نخواهد بود ؛ زيرا شرط قبول شدن اعمال و ثواب داشتن ، ايمان و نيّت خالص است كه كافران ندارند .
اين ذلّت و نابودىِ اعمال به سبب آن است كه ايشان آنچه را خداوند فرو فرستاده از
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، شيخ حر عاملى رحمه الله ج 11 ( ابواب الامر و النهى باب 22 ) ص 451 ، ح 2 .