آنها بيزارى جويند .
( آيهء 7 ) ( وَ إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ ءَايتُنَا بَيّنتٍ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لِلْحَقّ لَمَّا جَآءَهُمْ هذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ )
اعراب :
بينات منصوب و حال از آياتنا است .
تفسير :
و چون آيات روشن ما بر ايشان خوانده شود كسانى كه كفر مىورزند در بارهء حق و حقيقت هنگامى كه به آنها برسد ، به جاى آن كه تأمّل و دقت كرده و به حق بودن و معجزه بودن آن اعتراف كنند گويند : اين جادويى آشكار است !
( آيهء 8 ) ( أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَلهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلَا تَمْلِكُونَ لِى مِنَ اللَّهِ شَيًا هُوَ أَعْلَمُ بِمَا تُفِيضُونَ فِيهِ كَفَى بِهِ شَهِيدَا بَيْنِى وَ بَيْنَكُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ )
لغت :
تفيضون فعل مضارع از باب إفعال ، و مصدر آن « إفاضه » و در اين جا به معنى وارد شدن و فرو رفتن در چيزى است .
تفسير :
بلكه گويند : اين قرآن را از خود بافته و به خدا نسبت داده است . اى پيامبر ، به آنها بگو :
تفسير روان (فارسى) — صفحة 401
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٠١