پس ستايش از آن خداوندى است كه پروردگار آسمانها و پروردگار زمين ، پروردگار جهانيان ، تربيتكنندهء جن و انس و وحش و طير و نبات و جماد و غيره است .
( آيهء 37 ) ( وَ لَهُ الْكِبْرِيَآءُ فِى السَّموَ تِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ )
لغت :
كبريا به معنى عظمت و حكومت است و گفته شده كه عزيز و حكيم « له الكبرياء » را تا حدّى معنى مىكند .
تفسير :
و بزرگى و تسليم ناپذيرى و تسلط و فرمانروايى در آسمانها و زمين از آنِ اوست و او مقتدر شكستناپذير و با حكمت است كه داراى اتقان در خلقت و متانت در تدبير مىباشد . يا غالب در انتقام گرفتن از كافران و حكيم و عالم به مصالح امور بندگان است .
و در احاديث قدسيه وارد شده كه :
الْكِبْرِيَاءُ رِدَائى ، وَ الْعَظَمَةُ إزَارى ، فَمَنْ نَازَعَنى فى وَاحِدٍ مِنْهُمَا ألْقَيْتُهُ فى جَهَنَّمَ . « 1 »
حق تعالى فرمايد : سلطنت و بزرگوارى و كبريا و عظمت ، لازم ذات من است ، پس هر كه در يكى از اين دو با من در مقام منازعت درآيد او را در جهنّم اندازم .
هامش
( 1 ) . منهج الصادقين ، ج 8 ، ص 306 ، ذيل آيهء شريفه .