فعليها يعنى و بال اسائهء او برخود او خواهد بود .
تفسير :
به كسانى كه ايمان آوردهاند بگو : تا از كسانى كه ايمان و اميد به روزهاى خدا - مانند روز شكست و مرگ و برزخ و قيامت - ندارند درگذرند و در برابرِ آزار و اذيّت و دشنام آنها درصدد انتقام گرفتن نباشند و تا تحقّق حكومت الهى متعرض آنها نشوند تا خداوند خود گروهى را كه با شما معارضه مىكنند در برابر دستآوردشان كه كفر و معصيت است كيفر دهد .
يا مؤمن و كافر را به دستآوردشان جزا دهد .
مَنْ عَمِلَ صَالِحاً . . . : هر كه عمل شايسته از اطاعت خدا و كارهاى خير كند به سود خود اوست و هر كه كار بد از گناه و فساد كند پس به ضرر خود اوست و وزر و و بال و عقاب آن براى اوست ، سپس به سوى پروردگارتان باز گردانده مىشويد .
يعنى عاقبت شما قيامت است كه در آن مالك امر و نهى و نفع ضرر هيچ كس جز ذات يگانهء الهى نيست و به نتيجهء اعمالتان مىرسيد .
تبصره : افعال صادرهء از انسان گذشته از آن كه در آخرت بر آن پاداش مترتب مىشود ، در دنيا هم منشأ اثر مىباشد ، يعنى عمل شايسته موجب بركت و وسعت و سعادت ، و عمل ناشايسته سبب نحوست و نكبت و شقاوت گردد .
در كتاب كافى از حضرت رضا عليه السلام وارد است كه :
أوحَى اللَّهُ إلى نبىٍّ مِنَ الأنبياءِ : إذا اطعتُ رَضيتُ ، وإذا رَضيتُ بارَكتُ ، و لَيسَ لِبَرَكَتى نَهايةٌ ؛ و إذا عُصيتُ غَضِبتُ ، وإذا غَضِبتُ لَعَنتُ ، ولعنتى تَبلُغُ السابِعَ مِن الوَرى .
خدا به پيغمبرى از پيغمبران وحى فرمود : هرگاه اطاعت شوم ، راضى شوم ، و وقتى راضى شدم ، بركت دهم و بركت من نهايت ندارد ؛ و هرگاه معصيت شوم ، غضب كنم ، و وقتى غضب كنم ، لعن نمايم ( از رحمت خود دور كنم ) . . . . « 1 »
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 275 .