[ دشمنى ، سرانجام اكثر دوستىها ]
تفسير :
آيا آنها ( كه ايجاد اختلاف مىكنند ) جز قيامت را انتظار دارند كه ناگهان بر آنها بيايد در حالى كه از آن غفلت دارند و مشغول امور دنيا هستند و يا قيامت را انكار مىكنند ؟ !
( آيهء 67 ) ( الْأَخِلَّآءُ يَوْمَلِذِ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ )
لغت :
الأخلّاء جمع خليل و آن به معنى دوست است .
تفسير :
دوستان دنيا در آن روز ( قيامت ) دشمن يكديگرند ، چون اسباب دوستى در آن روز تبديل به اسباب دشمنى مىشود ، مگر پرهيزكاران كه در آن روز سبب دوستى آنها قوىتر مىگردد و در آن جا و آنروز هم دوستان يكديگرند .
تنبيه : آيهء شريفه آگاهى است كه تمام دوستىها روز قيامت مبدل به دشمنى گردد الا دوستى كه براى خدا و در راه خدا باشد ، لذا حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود :
أحِبَّ فى اللَّهِ ، وأبغِضْ فِى اللَّه
: دوستى كن در راه خدا و دشمنى نما در راه خدا . « 1 » و حضرت صادق عليه السلام فرمود :
ألا كُلُّ خُلّةٍ كانتْ فِى الدنيا فى غَيرِ اللَّهِ فَإِنَّها تَصيرُ عَداوَةً يَومَ القيامة ؛
آگاه باشيد هر دوستى كه در دنيا براى غير خدا باشد آن دوستى در روز قيامت دشمنى مىگردد . « 2 » على بن ابراهيم روايت نموده كه حضرت امير المؤمنين عليه السلام بعد از تلاوت اين آيه فرمود :
چون دو مؤمن در دنيا دوستى كنند و يكى به جوار رحمت خدا رود ، گويد : خدايا
هامش
( 1 ) . منهج الصادقين ، ج 8 ، ص 261 .
( 2 ) . برهان ، ذيل آيهء شريفه .