يا اگر خواهيم آنچه را از عذاب كه به آنها وعده دادهايم به تو نشان دهيم پس ما حتماً بر آنها مقتدر و غالبيم و به هر حال از آنها در حال حيات تو يا پس از مرگ تو انتقام مىگيريم .
[ به قرآن چنگ بزنيد ]
( آيهء 43 و 44 ) ( فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِى أُوحِىَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلَى صِرَ طٍ مُّسْتَقِيمٍ * وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَّكَ وَ لِقَوْمِكَ وَ سَوْفَ تُسَلُونَ )
تفسير :
پس به آنچه به تو وحى شده از آيات و احكام و اوامر و نواهى تمسّك بجوى ؛ زيرا كه تو به راه راست قرار دارى ( و به انكار و عناد كافران اعتنا نكن ) .
و البته اين قرآن براى تو و قوم تو يادآورى است و به زودى از آن بازخواست خواهيد شد . يعنى از قيام به حق آن و عمل به آن و شكرگزارى آن سؤال مىشويد .
تنبيه : آيهء شريفه آگاهى است به تعظيم قرآن شريف كه خداى تعالى به لطف و مرحمت خاصهء خود امّت حضرت رسول صلى الله عليه و آله را به اين عزّت و شرافت مكرم ساخته و عطا فرموده اين كتاب مقدّس را كه بايد از آن قدردانى كنند و پاس حرمت آن را مراعات نمايند و مسئوليت خود را در پيروى از آن منظور دارند .
در كافى از حضرت صادق عليه السلام روايت شده كه :
زمانى كه خداوند اولين و آخرين را جمع فرمايد در آن هنگام بينند شخصى رو آورد كه ديده نشده صورتى نيكوتر از او ، وقتى مؤمنان او را بينند - و او قرآن است - گويند : اين از ماست ، اين نيكوترين چيزى است كه ديدهايم ! او از ايشان گذرد ، وقتى شهدا نگاه كنند گويند : اين قرآن است . از آنها هم بگذرد تا برسد به انبيا ، گويند : قرآن است . از ايشان بگذرد تا برسد به ملائكه ، گويند : قرآن است . بگذرد تا بايستد طرف راست عرش ، خداوند جبّار فرمايد : قسم به عزّت و جلال و ارتفاع مكانت خود ، البته امروز اكرام كنم هر كه تو را اكرام نموده و البته البته خوار و ذليل