[ هدايت و هلاكت براى مسرفان و ريشخند كنندگان ]
حضرت امير المؤمنين عليه السلام در ذيل خطبهاى فرمايد :
تَعَلَّمُوا القُرْآنَ فَإنَّهُ أَحْسَنُ الْحَديثِ ، وَتَفَقَّهُوا فيهِ فَإنَّهُ رَبيعُ القُلُوبِ ، وَاسْتَشْفُوا بِنُورِهِ فَإنَّهُ شِفاءُ الصُّدُور . . .
ياد گيريد و بياموزيد قرآن را ، پس به درستى كه قرآن بهترين كلام و نيكوترين سخن است ، و تفقه كنيد در آن و عالم گرديد به آن ، پس به تحقيق قرآن بهار دلهاى مؤمنان است ، و شفا طلبيد به نور قرآن ، پس به درستى كه آن شفاى بيمارى سينههاست . « 1 » ( آيهء 5 ) ( أَفَنَضْرِبُ عَنكُمُ الذّكْرَ صَفْحًا أَن كُنتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِينَ )
اعراب و لغت :
گفته شده : نضرب در اين جا به معنى « نصفح » ، و صفحاً مفعول مطلق است .
قبل از أن لام در تقدير است يعنى « لكونكم قوماً مسرفين » .
يا صفح و ضرب در اين جا به معنى دور كردن و بازگرداندن است و مقصود از ذكر قرآن است .
تفسير :
پس آيا اين كتابِ سراپا تذكّر را از شما از روى اعراض و انزجار باز گردانيم يا شما را از انزال قرآن دور سازيم به خاطر آن كه شما گروهى تجاوز كاريد ؟ ! نه ، ما از انزال قرآن باز نخواهيم ايستاد و شما را در اين جهالت و غوايت نخواهيم گذاشت ؛ بلكه پى در پى آن را نازل خواهيم نمود تا بر شما اتمام حجّت نماييم .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه فيض الاسلام ، خطبهء 109 .