[ كبر و جدل در نشانههاى خدا ]
( آيه 56 ) ( إِنَّ الَّذِينَ يُجدِلُونَ فِى ءَايتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطنٍ أَتَلهُمْ إِن فِى صُدُورِهِمْ إِلَّا كِبْرٌ مَّا هُم بِبلِغِيهِ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُو هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ )
اعراب و لغت :
إنْ به معنى « ليس » مىباشد . مرجع ضمير ببالغيه در تقدير است .
تفسير :
بى ترديد كسانى كه در بارهء آيات و نشانههاى خداوند بى آن كه برهانى به آنها رسيده باشد مجادله و ستيزه مىكنند ، در سينههاشان جز تكبر ، مانع از پذيرش حق نيست . آنها آرزو دارند كه خود ، سلطنت و حاكميت داشته باشند ، هرگز به آن هدف خود نخواهند رسيد ، پس به خدا پناه بر از شرّ و فتنهء آنها ؛ زيرا او كه شنوا و بيناست گفتار آنها را مىشنود و كردار آنها را مىبيند و تو را از شرّ آنها حفظ و يارى مىكند .
[ جهان ، پيچيدهتر از انسان ]
( آيه 57 ) ( لَخَلْقُ السَّموَ تِ وَ الْأَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايَعْلَمُونَ )
تفسير :
قطعاً آفرينش آسمانها و زمين از آفرينش مردم ( زنده كردن آنها پس از مرگ ) عظيمتر و مهمتر است ، پس ذاتى كه بر آفريدن آسمانها و زمين قادر باشد بر آفريدن و