[ شكيبايى ، استغفار ، تسبيحگويى ]
( آيه 55 ) ( فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَاسْتَغْفِرْ لِذَمنبِكَ وَ سَبّحْ بِحَمْدِ رَبّكَ بِالْعَشِىّ وَ الْإِبْكرِ )
لغت :
گفته شده مراد از عشىّ از ظهر تا شب و مراد از إبكار سحر تا اوّل آفتاب است . و در معنى اين دو واژه اقوال ديگر هم هست .
تفسير :
پس اى پيامبر ما ، شكيبايى كن كه حتماً وعدهء خداوند بر پيروزى تو و رواج دينت حق است و از آن تخلّف نمىشود .
و براى گناهت از خدا طلب آمرزش كن و همراه با حمد و ستايش پروردگارت شامگاه و صبحگاه او را تسبيح و تقديس بگو .
تبصره : اين مطلب محقّق شده كه انبيا عليهم السلام معصوماند ؛ يعنى خطا و گناه صغيره و كبيره از ايشان صادر نگردد ؛ زيرا منافى با مقام شامخ نبوّت ايشان است ، بنابراين اين گونه آيات بايد تأويل شود ، مثل اين كه گفته شود :
1 - چون آن حضرت واسطهء در تبليغ است ، لذا خطاب به آن حضرت شده تا امّت به او اقتدا و اقتفا نمايند .
2 - مراد ذنب امّت باشد ؛ يعنى طلب آمرزش كن براى گناه امّت ، و اسناد به آن حضرت بر وجه مبالغه است .
علم الهدى - رضوان اللَّه عليه - فرمود كه : ذنب مصدر و اضافهء به مفعول است نه فاعل يعنى « استغفر لذنبهم إليك » . يعنى طلب آمرزش كن براى گناه امّت نسبت به تو در نافرمانى كردن با اوامر و نواهى تو از امور دين .