زندگى آخرت است كه خانهء آرام گرفتن و هميشگى است كه به هيچ وجه آن را زوال متصور نيست ، پس به دار فانى مغرور نشويد و از خواب غفلت بيدار شويد و آخرت باقى و نعيم ابدى را از دست ندهيد .
( آيه 40 ) ( مَنْ عَمِلَ سَيّئَةً فَلَا يُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا وَ مَنْ عَمِلَ صلِحًا مّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْللِكَيَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيهَا بِغَيْرِ حِسَابٍ )
تفسير :
هر كس كار بد كند جز به مقدار آن مجازات نمىشود و هر كس كار شايسته كند - مرد باشد يا زن - در حالى كه مؤمن باشد ( زيرا قبول اعمال مشروط به ايمان است ) چنين كسانى به بهشت درآمده در آن جا بىحساب ( يعنى بدون مقايسهء با عمل آنها و فوق آنچه در حساب مؤمن بگنجد ) روزى داده شوند .
پس ثواب اعمال صالحه - به اضعاف مضاعف - از قدر استحقاق زيادتر خواهد بود و اين بر سبيل تفضُّل الهى و لطف او سبحانه است .
چون آل فرعون از اين سخنان فهميدند كه حزبيل به حضرت موسى ايمان آورده و از فرعون دست برداشته ، زبان ملامت بر او دراز كردند و گفتند : عجب از تو كه فرعون را مىگذارى و ديگرى را پرستش مىكنى ؟ !
حزبيل ، مرتبهء هشتم در مقام نصيحت برآمده در مراعات انصاف گفت :
( آيه 41 ) ( وَ يقَوْمِ مَا لِى أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجَوةِ وَ تَدْعُونَنِى إِلَى النَّارِ )
تفسير روان (فارسى) — صفحة 216
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢١٦