لغت :
ذا الأيد يعنى داراى قوّت . أوّاب صيغهء مبالغه به معنى بسيار رجوعكننده به سوى خدا يا تسبيحكننده .
تفسير :
اى پيامبر ، بر آنچه مىگويند ( از تكذيب و استهزا ) صبر كن تا دستور جهاد و امر به قتال نازل شود .
و بندهء ما داوود را كه داراى قدرت و نيرو بود ( قدرت علمى و جسمى و سلطنتى ) به ياد آر ؛ زيرا او بسيار بازگشتكنندهء به سوى ما بود .
( آيه 18 ) ( إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُو يُسَبّحْنَ بِالْعَشِىّ وَ الْإِشْرَاقِ )
تفسير :
ما كوهها را مسخر كرديم كه با او هر شامگاه و صبحگاه خدا را تسبيح مىگفتند . تسبيح كردن كوهها مانند تسبيح سنگريزه در دست مبارك سيّد انبيا صلى الله عليه و آله يكى از شواهد قدرت الهى باشد .
( آيه 19 ) ( وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَّهُو أَوَّابٌ )
تفسير :
و نيز مسخر كرديم پرندگان را در حالى كه جمع كرده شده بودند نزد او و هر يك از كوهها و پرندگان به آواى تسبيح و تقديس او به تسبيح ما مشغول مىشدند .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 113
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١١٣