وَلَئِن قُلْتَ إِنَّكُم مَبْعُوثُونَ مِن بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ
يعنى : و حتماً اى پيامبر ، اگر بگويى كه شما همگى پس از مرگ برانگيخته مىشويد ، كسانى كه كفر ورزيدهاند مىگويند : اين گفتار جز جادويى آشكار نيست . يعنى اخبار از بعث در عالم آخرت ، در نزد آنها به قدرى عجيب و مستبعَد است كه گفتنش را چون سحر مىدانند كه داراى ظاهرى مفهوم و واقعى موهوم است .
وَلَئِنْ أَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ إِلى أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ مَا يَحْبِسُهُ أَلَا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفاً عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِم مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِءُونَ
اين آيه نيز دربارهء شدت كفر آنهاست . يعنى : و آنها چنانند كه اگر عذاب مقرر آنها را تا مدتى معيّن تأخير اندازيم ، مىگويند : چه چيزى جلو آن را مىگيرد ؟ يعنى به عنوان بىاعتنايى به تهديدات الهى و مسخره و استهزا چنين مىگويند .
و شما اى مسلمين ، آگاه باشيد ، روزى كه عذاب بر آنها فرود آيد هرگز از آنها بازگشتى نيست ، نظير شروع به جنگ بدر كه همانند عذابهاى نابودكنندهء گذشتگان بود . و آنچه بدان استهزا مىكردند آنها را احاطه مىكند .
وَلَئِنْ أَذَقْنَا الإِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَاهَا مِنْهُ إِنَّهُ لَيَئُوسٌ كَفُورٌ « 9 » وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ نَعْمَاءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئَاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ « 10 » إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولئِكَ لَهُم مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ « 11 »
لغت و اعراب :
أذاقه طعم الشىء : چشانيد به او مزهء شىء را . نزع الشىءَ من مكانه : آن را از جاى خود بركَند . يؤوس : بسيار نوميد شونده . نعماء : نعمتى كه آثارش در انسان پديدار شود . ضَرّاء :
تفسير روان (فارسى) — صفحة 436
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٣٦