يعنى : اى پيامبر ، حقيقت اين است كسانى كه كافر شدند ، يعنى سران مشرك مكّه و رؤسا و علماى اهل كتاب مدينه كه با دعوتت مخالفت كردند و به واسطهء حفظ رياست و حبّ جاه و مال ، در لجاجت و عناد واقع شدند ، براى آنان يكسان است چه آنها را انذار كنى و از غضب و عذاب خدا بترسانى يا انذار نكنى ، هرگز پس از اين ايمان نخواهند آورد .
كافران عنود
« خَتَمَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ »
يعنى : علت عدم ايمان آنها اين است كه خداوند بر دلهاى آنها به فرستادن پيامبر و كتاب و دعوتهاى مؤكّد كه منجر به آن حالت كفّار شده ، به نحو تسبيب ، مهر شقاوت زده ،
« وَ عَلَى سَمْعِهِمْ وَ عَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ »
و در نتيجهء اين قساوت گويى بر قوّهء سامعه و گوش دلشان و بر چشم باطنشان پردهء غفلت كشيده شده به طورى كه نه كلام حق را مىشنوند و نه مظاهر بارز و معجزات ظاهر دين را مىبينند .
« وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ »
يعنى : براى آنها در دنيا و آخرت عذابى بزرگ است . مراد از عذاب بزرگ در دنيا جنگ بدر است كه در آن كمر شرك شكست و در نتيجهء آن ريشهء آنها از جزيرة العرب كنده شد و كفار اهل كتاب نيز مغلوب شدند . و اين سوره هر چند مدنيّه است لكن اولين سورهء نازل شده در مدينه است كه قبل از جنگ بدر فرود آمده ، و اين آيه مانند آيهء دهم سوره يس است كه مكيّه است .
معلوم باد كه تا حال در اين سوره چهار آيه در وصف مؤمنان ، و دو آيه دربارهء كفار مشرك و غير مشرك آمده و از آيهء بعد تا آيهء بيست ، سيزده آيه دربارهء منافقان است .
وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنّا بِاللّهِ وَ بِالْيَوْمِ اْلآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنينَ ( 8 )
يُخادِعُونَ اللّهَ وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ ما يَخْدَعُونَ إِلّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرُونَ ( 9 )
في قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللّهُ مَرَضًا وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ ( 10 )