آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ
« 1 » ؛ ( به زودى نشانههاى خود را در افقها [ ى گوناگون ] و در دلهايشان بديشان خواهيم نمود ، تا برايشان روشن گردد كه او خود حقّ است . ) و اظهار صفت او در عالم ملك و ملكوت روشن و هويدا است ، كقوله تعالى :
وَ فِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ * وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ
« 2 » ؛ ( و روى زمين براى اهل يقين نشانههايى [ متقاعدكننده ] است . )
- از اوج گنبد فلك خضراء تا حضيض غَبراى مركز خاك جمله آيات ، دلايل هستى او است ،
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ
« 3 » ؛ ( مسلماً در آفرينش آسمانها و زمين ، و در پى يكديگر آمدن شب و روز ، براى خردمندان نشانههايى [ قانع كننده ] است . ) و هيچ ذرهاى از ذرات از فيض جود و كرم او خالى نيست ،
فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ
« 4 » ؛ ( پس به هر سو رو كنيد ، آن جا روى [ به ] خداست . ) و ذرات و قطرات جبال و بحار جمله در تسبيح و تهليل اويند : كه
وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ
« 5 » ؛ ( و هيچ چيز نيست مگر اين كه در حال ستايش ، تسبيح او مىگويد . )
مناجات
- اى پيداتر از هر پيدايى ، و اى آشكارتر از هر هويدايى ، پيدايى تو با پنهانى سازگار و پنهانى تو چون پيدايى آشكار ، نه پيدايى تو از پنهانى زمان و نه پنهانى تو از پيدايى كران .
- اى هستى كه هيچ هستى در هستى تو فرو نيايد و هيچ نيستى هستى تو را نشايد ،
هامش
( 1 ) . سورهى فصّلت ، آيهى 53 .
( 2 ) . سورهى ذاريات ، آيات 20 و 21 .
( 3 ) . سورهى آل عمران ، آيهى 190 .
( 4 ) . سورهى بقره ، آيهى 115 .
( 5 ) . سورهى اسراء ، آيهى 44 .