اخلاص است و اخلاص ، لذتى است كه غايتش نعمت است و نعمت ، غايتى است كه از بين رفتن برايش نيست ، دستهاى عقلها اختيار نفس را مىگيرد و نفس مسخّر عقل است و عقل از انوار الهى كمك مىگيرد و از او حكمتى كه اساس علوم و ميزان عدل و زبان ايمان و چشمه بيان و باغ روحها و نور و ميزان حقايق و انس وحشتكنندگان و تجارت اهل رغبت و آرزوى مشتاقان است ، صادر مىگردد . حكمت رسيدن به حق است ، پس وقتى كه حكمت بر قلب وارد شد ، آن راهنمايى مىكند بر اميال مخفى و زنگارهاى دلها جلا پيدا مىكند و عيبهاى باطن را مىميراند . « 1 »
( 3579 ) مطرف بن عبداللَّه بن شخير « 2 »
از اهل كمال و مردى متعبّد و شاكر و صاحب ذكر و خضوع است . سال 207 در زمانى كه متولّى حجاج عراق بود ، بعد از مرض طاعون از دنيا رفت .
گفتار
- « لو أتانى آتٍ من ربّى - عزّوجلّ - ، فقال : أنت مخيّر بين الجنّة والنار أو تصيرُ تراباً ، لاخترتُ أن أصير تراباً . »
اگر كسى از طرف پروردگار با عزت و جلالم بيايد و بگويد : تو بين بهشت و جهنم مخيّر هستى يا اين كه خاك شوى ، حتماً خاك شدن را اختيار مىكنم .
- « لإن أبيتُ نائماً وأصبح نادماً ، أحبّ إليّ من أن أبيتُ قائماً وأصبح مُعجباً . »
اگر شب را بخوابم و صبح پشيمان شوم ، محبوبتر است نزد من از اين كه شب را با قيام صبح كنم و به خود ببالم .
هامش
( 1 ) . طبقات شعرانى ، ج 1 ، ص 127 .
( 2 ) . مِطرَف : لقب عبداللَّه بن عمرو بن عثمان بن عفّان ؛ شِخِّير : نام جدّ .