( 3365 ) بهاءالدّين ، محمد بن محمد رومى بلخى ، مشهور به سلطان ولد « 1 »
از محققين اهل معرفت است كه سيد برهانالدّين محقق و شمسالدّين محمد تبريزى را خدمتها كرد و به شيخ صلاحالدّين فريدون قونوى ارادت داشت . وى خلف صدق جلالالدّين محمد رومى است . شب يكشنبه دهم رجب سال 712 از دنيا رفت . مثنوياتى دارد بر وزن حديقه حكيم سنايى و بسيارى از معارف و اسرار در آن درج كرده است .
گفتار
- روزى والدم گفت : بهاءالدّين ! اگر خواهى دايماً در بهشت برين باشى ، با همه كس دوست شو و كين كس را در دل مدار و اين رباعى بخواند :
پيشى طلبى ز هيچ كس پيش مباش * چون مرهم و موم باش چون نيش مباش
خواهى كه ز هيچ كس به تو بد نرسد * بدگوى و بدآموز و بدانديش مباش
تمام انبيا - عليهمالسّلام - اين كردهاند و اين سيرت را به صورت آورده ، لاجرم كافه عالميان مقلوب خلق ايشان گرديدهاند و مجذوب لطف ايشان شده ، چون دوستان را ياد مىكنى ، بوستان در رويت از خوشى مىشكفد و از گل و ريحان پر مىشود و چون ذكر دشمنان مىكنى ، باغ در رويت از خار و مار پر مىشود و پژمرده مىشوى .
هامش
( 1 ) . رومى : 1 . منسوب به قوم و تيرهى روم ؛ 2 . منسوب به بلاد روم : آسياى صغير ، منطقهاى كه از شرق و شمال به تركستان و خزر و روسيه و از جنوب به شام و اسكندريه و از مغرب به دريا و اندلس ( اسپانيا و پرتغال ) محدود مىگردد ؛ بلخى : منسوب به بَلْخ شهر تاريخى و مشهور خراسان قديم ، كه خراب گرديده ، و اكنون روستا و يا شهر كوچكى است در شمال افغانستان .