عذاب و آزار شما در نزدِ من ، شيرين و گواراست و ظلم و ستمِ شما به حكمِ
عشق ، عين عدالت و انصاف است .
وَ صَبْرِى صَبْرٌ عَنْكُمُ وَ عَلَيْكُمُ * أَرَى أبَداً عِنْدِ مَرارَتَهُ تَحْلُو
تحمّل دورى و فراقِ شما ، به تلخى عصارهى درخت « صبر » است ولى تحمل
اذيت و آزار شما در كامِ من گوارا و لذيذ است .
أَخَذْتُمْ فُؤادِى وهْوَ بَعْضِى فَما الَّذى * يَضُرُّكُمُ لَوْ كانَ عِنْدَكُمُ الْكُلُّ
قلبِ مرا كه جزيى از وجودِ من بود از من گرفتيد و ربوديد ، چه ضررى براى
شما دارد اگر همه وجودِ مرا از من مىگرفتيد و مرا نيست و فانى مىساختيد ؟
نَأَيْتُمْ فَغَيْرَ الدَّمْعِ لَمْ أَرَ وافِياً * سِوى زَفْرَةٍ مِنْ حَرِّ نارِ الْجَوى تَغْلُو
وقتى از من دور شديد ، به جز اشك ريختن و نفسهاى عميقى كه از حرارت
آتش عشق مىجوشد ، چيزى را كافى ندانستم .
فَنافِسْ بِبَذْلِ النَّفْسِ فيْها أَخا الْهَوى * فِإنْ قَبِلَتْها مِنْكَ يا حَبّذا الْبَذْلُ
اى عاشق شيدا ! در راه عشقِ دلدار جان بباز و به اين جان باختن افتخار كن . اگر
محبوب اين جان را از تو بپذيرد ، بخشش خوب و نيكويى است .
فَمَنْ لَمْ يَجثدْ فِى حُبِّ نُعْمٍ بِنَفْسِهِ * وَلَوْجادَ بِالدُّنْيا إِلِييْه إِنْتَهى الْبُخْلُ
خونبهاى عشق ، از جان گذشتن و جان باختن در راه محبوب است و اگر كسى
در راه مُنعم [ محبوب ] جان خود را نثار نكند ، اگر همه دنيا را هم ببخشد ، معدن و
سرچشمه بخل محسوب مىگردد .
شَرِبْنا عَلى ذِكْرِ الْحَبِيْبَ مُدامةً * سَكرِنا بِها مِنْ قَبْلِ نْ يُخْلَقَ الْكَرْمُ
قبل از آفرينش درخت انگور ما شرابِ مستى بخش يادِ دوست را مىنوشيديم و
مستِ آن باده بوديم .
إلى أن قال :
يَقُولُونَ لِى صِفْها فَأَنْتَ بِوَصْفِها * خَبِيْرُ أَجَلْ عِنْدِى بَاوْصافِها عِلْمُ