لَمْ أَدْرِ ما غُرْبَةُ الْأَوْطانِ وَ هْوَ مَعِى * وَ خاطِرِى أيْنَ كُنّا غَيْرَ مُنْزَهِجِ
تا هنگامى كه آن محبوب با من بود ، سختى غربت و دورى از وطنم را احساس
نمىكردم و هرگز انديشهام دچار تشويش و اضطراب نمىگشت .
يا قَلْبُ انْتَ وَعَدْتَنى فى حُبِّهِمْ * صَبْراً فحاذِرْ انْ تَضِيقَ وَتَضْجَرا
اى قلب ! تو در راه عشق و محبت آن ياران محبوب به من وعدهى صبر و
شكيبايى دادى ، نكند به وعدهات عمل كنى و گرفته و ملول و دلتنگ گردى و
دامنِ شكيبايى را از دست بدهى و مرا در سختىهاى عشق تنها گذارى .
انَّ الْغَترامَ هُوَ الْحَيوةُ فَمُتْ بِهِ * صَبّاً فَحَقُّكَ انْ تَموتَ وتُعْذَرا
اى قلبِ من ! اگر در راه عشق جان بسپارى معذورى و بر تو ملامتى نيست ، چون
مردن در راه عشق ، زندگى حقيقى است .
بَقيتُ بِهِ لَمّا فَنَيْتُ بِحُبِّهِ * بِثَرْوَةٍ إيثارى وَكَثْرَةِ إِقْلالِى
هنگامى كه فداى عشق او شدم با اندوخته ، فداكارى و توشهى فقر و ندارى به او
پايدار و باقى گشتم .
وَمَنْ لَمْ يَكُنْ فى عِزَّة النَّفْسِ تائِهاً * بِحُبِّ الّذى يَهْوىَ فَبَشِّرْهُ بِالذُّلِ
هر انسان با عزّت و سربلندى كه در راه عشقِ محبوبش ، سرگردان و متحير
نباشد ، خوار و ذليل و بىمقدار است .
اذا جادَ اقْوامٌ بِمالٍ رَأَيْتَهُمْ * يَجُودونَ بِالأَرْواحِ مِنْهُمْ بِلا بُخْلِ
در آن هنگام كه مردم ، مال خود را مىبخشند ، عاشقان و اهل محبت بدون هيچ
بُخْل و با كمال ميل و رغبت ؛ جانهاى خود را بذل مىكنند و مىبخشند .
وَانْ اوْدِعوا سِرّاً رَأَيْتَ صُدورَهُمْ * قُبوراً لِأَسرارٍ تَنَزَّهُ عَنْ نَقْلٍ
وقتى رازى در سينه اهل محبت به عنوان امانت قرار گيرد ، سينه آنها ، صندوق و
قبر آن اسرارى كه قابل بيان و توصيف نيست مىباشد و هرگز آن را فاش
نمىكنند .