« يا كميل ! إنّ أحبَّ ما تمتثله العباد إلى اللَّه بعد الإقرار به و بأوليائه التّعفّف والتّحمّل والإصطبار . »
اى كميل ! محبوبترين چيزى كه بندگان به خداوند تقديم مىكنند و آن را امتثال مىكنند بعد از اقرار به او و به اوليايش ، عفّت داشتن و تحمّل مشكلات و صبر بر آنها است .
- « يا كميل ؟ ما من حركة إلّا و أنتَ محتاج فيها إلى معرفة . »
اى كميل ! هيچ حركتى نيست ، مگر اين كه تو در آن به شناخت محتاجى .
- « لاتُرِ النّاسَ افتقارَك [ اقتارك ، اضطرارك ] ، واصبر عليه إحتساباً بعزّ و تستّر . »
نيازمنديت [ در تنگنا قرا رگرفتنت ، پريشان شدنت ] را به مردم نشان مده و بر آن صبر كن با عزّت و پوشاندن به خاطر پاداش خداوند .
- شبى على - عليه السّلام - از مسجد كوفه متوجّه خانه خود شد ، ربعى از شب گذشته بود ، كميل هم با وى بود از خانه شخصى گذشتند كه در آن ساعت به خواندن قرآن با صدايى نيكو و حزنآور مشغول بود و به اين آيه رسيده بود
أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً
« 1 » ؛ ( [ آيا چنين كسى بهتر است ] يا آن كسى كه او در طول شب در سجده و قيام اطاعت [ خدا ] مىكند . ) كميل را آن حالت خوش آمد ، بدون اين كه سخنى بگويد . حضرت على - عليه السّلام - متوجّه وى شد و فرمود :
« يا كميل ! لايُعجبك طنطنة الرّجل ، أنّه من أهل النّار سأنبّئك فيما بعد . »
اى كميل ! صداى اين مرد تو را به تعجب نياورد ، زيرا او از اهل آتش است ، به زودى بعد از اين تو را خبر مىدهم .
كميل از اين امر متحيّر ماند ، اين جريان گذشت ، تا آن كه جنگ نهروان پيش آمد و حضرت على - عليه السّلام - نهروانىهايى كه حافظ قرآن بودند را كشت ، كميل نزد حضرت - عليه السّلام - بود ، حضرت امير - عليه السّلام - نظرى به كميل فرمودند ، در حالى كه
هامش
( 1 ) . سورهى زمر ، آيهى 9 .