( 2540 ) ابوالحسن ، على بن محمّد بن يوسف بن يعقوب عليل ، مشهور به عليم
يكى از اولياى سرزمين فلسطين و صاحب كرامات است . روز سه شنبه 12 ربيعالأوّل 474 از دنيا رفت . مزار و مدفنش در شاطىالبحر المالح بسالح ارسوف « 1 » قرار دارد . صاحب مشهد عظيم و مناره بلندى است و مردم از بلاد دور و نزديك به زيارتش مىآيند .
( 2541 ) ضياءالدّين ، على محمد محرم شيرازى
عارف بزرگوارى است كه به صحبت اهل كمال مشعوف و به محبّت ارباب حال مألوف بود و از مشرب اهل ذوق فيض سلوك طريق الى اللَّه مىنمود . وى در قرن 13 مىزيست و امور معاشش از نويسندگى بود . اشعار پراكندهاى هم سروده كه حال جمعآورى آن را نداشت . « 2 »
( 2542 ) ابوالحسن ، على بن محمّد مزيّن « 3 » صغير
از اورع اهل معرفت و صاحب حال و كرامت است . با سهل بن عبداللَّه و جنيد و ديگر عرفا صحبت داشت و مجاور مكّه معظّمه بود ، با آن كه اصلش بغدادى بود و همان
هامش
( 1 ) . شهرى در كنارهى درياى شام بين قِساريّه و يافا ، كه گروهى از مرزداران اسلامى در آن اقامت داشتند .
( 2 ) . رياض العارفين ، ص 474 .
( 3 ) . گويا مزيّن كه در بغداد مدفون است ، غير از ابوالحسن وابوجعفر مزيّن است ؛ زيرا ايشان در مكّه مدفونند ، شايد پدر ابوالحسن محمد باشد . مزيّن : 1 . حجّام و رگزن و خون گير ؛ 2 . آرايشگر سر و صورت .