و شكوفايىها و خوراكىها و نوشيدنىها و آن چه در آن است از فريبندگىها و امور زيادى و دومى آن ، هنگامى كه مردم بر او روى آوردند تا او را به خاطر ترك دنيا ، اكرام كنند ، بىرغبت شود در امرى كه به او روى آوردهاند ؛ پس با اهل دنيا مخلوط شود ؛ زيرا روى آوردن مردم و اكرام كردنشان به سبب ترك زيادىهاى دنيا ، وقتى موجب اطمينان به ايشان و ملاحظه آنها شود ، گناه بزرگ و امتحان دنيايى است .
- « من تعرّض لمحبّة اللَّه تعالى ، جائته المِحن والبلايا والآفات من سائر الأقطار . »
كسى كه متعرّض محبت خداوند متعال شود ، مشكلات و بلاها و آفتها از تمامى اطراف به سراغش مىآيد .
- « يجب على الإخوان كلّما اجتمعوا ، أن يتواصوا بالحقّ ويتواصوا بالصّبر ، لقوله تعالى :
وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ
« 1 » . »
لازم است برادران دينى هروقت جمع مىشوند ، به يكديگر سفارش به حق و صبر كنند به سبب كلام خداوند متعال : « همديگر را به حقّ سفارش و به شكيبايى توصيه كردهاند » .
- « محبّتك لنفسك هى الّتى تُهلكها . »
محبت كردن به خودت ، موجب هلاكت مىشود .
- پرسيدند : مريد كيست و صفتش چيست ؟ اين آيه بخواند :
إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ
« 2 »
تا آن جا كه زمين با همهى فراخىاش بر آنان تنگ گرديد ، و از خود به تنگ آمدند و دانستند كه پناهى از خدا جز به سوى او نيست .
هامش
( 1 ) . سورهى والعصر ، آيهى 3 .
( 2 ) . سورهى توبه ، آيهى 118 .