- هر كه تنها نشيند با خداوند خويش بود و علامت آن باشد كه او را از همه بيشتر دوست دارد .
- دوستى خداوند در دل آنكس نبود كه برخلقتش شفقّت نباشد .
- يك ساعت كه بنده به خداوند شاد باشد ، فاضلتر است از سالها كه نماز كند و روزه گيرد .
- آنكس كه تشنه خداست ، اگر تمام آفريده خداى به وى دهى سير نگردد .
- اين غفلت در حقّ بنده [ خلق ] رحمت است ؛ زيرا اگر ذرّهاى آگاه شوند بسوزند .
- بسا كسان كه بر روى زمين مىروند و مردگانند و بسا كسان كه در شكم زمين خفتهاند و ايشان زندگانند .
- اوّل قدم آن است كه گويد خدا و غير او را فراموش كند ، قدّم دوّم انس است ، قدم سوّم سوختن است .
- هزار مراد اين جهان ترك بايد كرد تا به يك مراد آن جهان برسى و هزار شربت از زهر ببايد خورد تا يك شربت حلاوت بچشى .
- هر كه عاشق شد ، خداى را يافت و هر كه خداى را يافت ، خود را فراموش و گم كرد .
- عالم آن است كه به خويشتن عالم بوده نه علم عالم باشد .
- بهترين دلها دلى است كه در وى هيچ بدى نباشد .
- تو در توحيد جهد و سعى كن چندان كه توانى كه اگر در راه فرو شوى باكى نبود ، كه برسود بزرگ باشى .
- چون به هستى او نگريستم مرا از هستى خود برآورد ، پس به نيستى خود نگريستم ، هستى خود از نيستى من برآورد ، پس بيامدم و در پس زانوى اندوه خود نشستم با دلى كبود و گفتم اين نه كار من است .
- از وى پرسيدند : مرد به چه داند كه وى بيدار است ؟ گفت : به آن كه چون حقّ را ياد
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 330
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٣٣٠