( 2192 ) ابومحمّد ، عبداللَّه بن خبيق [ خنيف ] بن سابق انطاكى « 1 »
از زهّاد اهل معرفت و صاحب ورع در تمام احوال است . با يوسف بن اسباط - متوفى به سال 196 - مصاحبت داشت . اصلش كوفى است و در انطاكيّه اقامت نمود . از وصيّتى كه على بن به كار در سال 206 به وى كرده است ، معلوم مىشود در قرن سوّم هم در قيد حيات بوده است .
گفتار
- « من عاتَب نفسه فى مرضات اللَّه آمَنه اللَّه ، مِن مقته . ثمّ أنشد :
كسى كه خود را در راه رضايت خداوند سرزنش كند خداوند او را از غضبش ايمن خواهد داشت سپس اين شعر را خواند .
افٍّ لدنيا أبت تواتينى * إلّا بنقضى لها عرى دينى
متنفّرم از دنيايى كه از همراهى با من خودداى مىكند ، مگر آن كه براى آن ،
دستاويزهاى دين خود را قطع كنم .
عينى لحينى تدير مُقلتها * تطلب ما سَرّها لتُردينى
همواره به اين سو و آن سو مىنگرم و مىبينم كه دنيا به دنبال چيزى است كه با
بهانهى شادمان كردن مرا گمراه كند .
- « أنت لا تطيع من يحسن إليك ، فكيف تُحسن إلى من يسىء إليك ؟ »
تو كسى را كه به تو احسان مىكند ، اطاعت نمىكنى پس چگونه احسان كنى به كسى كه به تو بدى مىكند ؟
- « لايستغنى حالٌ من الأحوال عن الصّدق ، والصّدق مستغنٍ عن الأحوال كلّها ؛ ولو صدق عبدٌ فيما بينه و بين اللَّه حقيقة الصدق ، لاطّلع على خزائنَ من خزائن الغيب ، ولكان
هامش
( 1 ) . انطاكى : منسوب به انْطاكيّه شهرى قديمى و معروف بر كنارهى رود عاصى واقع در شمال غربى كشور سوريّه .