( 1525 ) ابوالخير ، رابعه عدّويه بنت اسماعيل عدّويه
خانمى با كمال از اهل معرفت است كه صاحب زهد و عبادت و حزن و گريه و كرامات بود . اصلش بصرى است ، در سال 135 يا 185 از دنيا رفت و در حوالى قدس شريف بر سر كوهى كه آن را جبل طور سينا مىگويند به خاك سپرده شد . مزارش زيارتگاه است .
اشتباهى براى اهل تراجم شده و رابعه بنت اسماعيل و عدويه را دو نفر شمردهاند و حال اين كه يكى هستند ، چون رابعه عدويه همان بنت اسماعيل عدويه است و ظاهراً احمد ابن ابى الحوارى متوفى 230 شوهر رابعه شاميه است نه عدويه ، زيرا تمنّاى حسن بصرى وى را به شوهرى بعد از احمد با تاريخ فوت عدويه و احمد درست نمىآيد .
حكايت
- جماعتى از بزرگان خدمتش رسيدند . رابعه از يكى پرسيد : براى چه خدارا عبادت مىكنى ؟ گفت : از بيم آتش ، ديگرى گفت : براى درجات بهشت و آسايش آن جا . رابعه گفت : بد بندهاى است آن كه خدا را از بيم يا طمع عبادت كند . گفتند : شما براى چه عبادت مىكنى ؟ گفت :
« ألجار ثمّ الدّار . »
همسايه ، سپس خانه .
سپس گفت : اين روا نباشد ، اگر خداى را بهشت و جهنمى نبودى خداى را اطاعت نبايد كردى واستحقاق آن را نداشتى .
- بزرگى خدمتش رسيد وديد رابعه لباس ناچيزى در بر دارد . گفت : اگر اشاره كنى ، بسيار كسانند كه تورا جامه بخشند . وى گفت : من شرمم آيد دنيا را از كسى كه مالك