طريقِ دفع اندوه را با اين دو بيت به وى گفت :
أذرِى دموعَك أمّا كنتَ شاجيةً * إنّ النّياحة تشفى للحزينا
هنگامى كه محزون و اندوهگين هستى ، اشكهايت را بريز ؛ زيرا [ بلند ] گريستن
و ناله كردن اندوهگينها را بهبودى مىبخشد .
جِدّى وقومِى وصُومى الدّهر دآئبةً * فإنّما الذوب مِن فعل المطيعينا
جدّيت كن و برخيز [ براى عبادت و يا خصوص عبادت شبانه ] و عمر و
روزگارت را پيوسته روزه بگير ؛ زيرا آب شدن [ بدن ، و يا فناى در محبوب ] از
كارهاى اطاعتكنندگان [ از خدا ] مىباشد .
پس از اين واقعه به عبادت پرداخت و اين ابيات را با صدا مىخواند و مىگريست و زنان با وى مىگريستند .
گفتار
- « من لم يستطع البكاء فليرحم الباكين ، فإنّ الباكى إنّما يبكى لمعرفته بنفسه و ما جنى عليها و ما هو سائر إليه . »
هر كس نتواند گريه كند بايد كه بر گريهكنندگان ترحّم و دلسوزى كند ؛ زيرا گريهكننده تنها به خاطر شناخت نفس خويشتن و جنايتى كه برآن روا داشته و آن چه را كه به سوى آن مىرود [ معاد ] گريه مىكند .
- چشمى كه از لقاى محبوب خود بازماند و به ديدار وى مشتاق باشد ، بىگريه نيكو نباشد . « 1 »
( 1809 ) پير شعيب پنبه دوز
از اهل معرفت است كه در مقالات شيخ حسن بلغارى - متوفى به سال 468 - ذكرى
هامش
( 1 ) . طبقات شعرانى ، ج 1 ، ص 57 ؛ رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 590 ؛ طرائق الحقائق ، حاشيه ج 2 ، ص 97 .