( 665 ) ابوبكر احمد بن محمّد بن ابى سُعْدان بغدادى
عالمترين عرفاى زمان خود به علوم معرفت و از اصحاب ابوالقاسم جنيد - متوفى به سال 299 - و اقران احمد بن محمّد رودبارى - متوفى به سال 323 - است .
گفتار
- « الفقيرُ هو فاقدُ للأسباب ، ففقدُ السّبب أوجب له إسمَ الفقر ، و سهَّل له الطريقَ إلى المسبِّب . »
فقير [ و سالك ] كسى است كه اسبابى را گُم كرده باشد [ و توجّه خويش را از آنها برداشته باشد ] ، پس گم كردن و از دست دادن سبب نام فقر و نيازمندى را بر او واجب نموده ، و راه به درست كنندهى سبب [ حضرت حق ] را برايش آسان و هموار نموده است .
- « إذا بَدت الحقآئقُ ، طُمِست آثارُ الفهوم والعلومِ . »
وقتى حقايق آشكار گرديد ، آثار فهمها و دانشها را نابود مىكند [ آثار فهمها و دانشها نابود مىگردد ] . « 1 »
( 666 ) قاضى شمس الدّين ، ابوالعبّاس احمد بن محمّد بن ابراهيم بن ابى بكر خلكان برمكى « 2 »
هامش
( 1 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 10 ، ص 377 ؛ طبقات شعرانى ، ج 1 ، ص 100 ؛ رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 225 ؛ طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 215 . وى همان ابوبكر احمد بن محمّد بن سعدان بغدادى است كه ظاهراً لفظ ابى يا از قلم افتاده و يا زيادى است .
( 2 ) . برمكى : منسوب به : 1 . خاندان برامكه ؛ 2 . محلهاى در بغداد . طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 295 .