قدَّم وجد ، و من أخّر فَقَدَ و نَدِم . »
اى بنده خدا ! به راستى كه مال ، مال خداست كه به خواستهى خود تو را از آن بهرهمند فرموده و هر وقت بخواهد آن را از تو مىگيرد ، پس در برابر امر [ و قضاى ] او صبر و شكيبايى پيشه كن و بى تابى منما ، كه همانا صبر و شكيبايى براى خدا در برابر ابتلاء و گرفتارى ، بخشى از تمام و كمال سپاسگزارى خداوند بر عافيت و تندرستى است . و هر كس عملى را در دنيا پيش فرستد ، آن را در آخرت مىيابد و هر كس به تأخير اندازد ، فرداى قيامت دست خالى و پشيمان مىگردد .
- به يكى از اصحاب خويش گفت :
« ما ترى غايةَ العابدين من اللَّه تعالى غداً فى أنفسهم ؟ »
نهايت و سرانجام امر عابدين را از جانب خداوند متعال فردا [ روز قيامت ] دربارهى خودشان چه مىبينى ؟
جواب داد : بهشت . ابراهيم گفت : « اين گمانى است كه دارى ، « واللَّه إنّى لا أدرى أكبرَ الأمر عندهم إلّاأن لايعرضَ بوجههِ الكريم عنهم . » ؛ ( به خدا سوگند ، همانا بزرگترين امر را نزد ايشان نمىبينم مگر اين كه خداوند روى [ و اسماء و صفات ] كريم خويش از ايشان باز نمىگيرد [ و آنان را از مشاهدهى اسماء و صفات خود برخوردار مىگرداند ] . « 1 »
مناجات
- « اللّهمّ ! إنّك تعلم أنّ الجنّةَ لا تزن عندى جَناحَ بعُوضة ؛ إذ أنت آنستَنى بذكرك ، و رزقتنى حبَّك ، و سهّلتَ علىَّ طاعتك ؛ فأعطِ الجنّةَ لمن شئتَ . »
خدايا ! آگاهى كه بهشت نزد من به اندازهى بال پشهاى نمىارزد ، زيرا تو مرا با يادت
هامش
( 1 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 7 ، ص 367 ؛ طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 51 ؛ روضات الجنّات ، ج 1 ، ص 139 .