( 569 ) ابوجعفر ، احمد بن حمدان بن على بن سنان « 1 »
از اعاظم اهل معرفت نيشابور است كه در زهد و ورع و خوف يگانه بود و با عمر بن سلمه ابو حفص و ابو عثمان حيرى سعيد بن اسماعيل مصاحبت داشت . 20 سال آخر عمر را مجاور مكه معظمه بود و در سال 311 از دنيا رفت .
گفتار
- « تكبّرُ المطيعين على العُصاة بطاعتهم شرٌّ من معاصيهم ، و أضرٌّ عليهم منها ، كما أنّ غفلةَ العبد عن توبة ذنبٍ ارتكبَه شرٌّ من ارتكابه . »
تكبرّ اطاعت كنندگان خدا بر گناهكاران به واسطهى طاعت و عبادتشان از گناه گناهكاران بدتر و ضررش بر اطاعت كنندگان بيشتر از آن گناهان است . همان گونه كه غفلت بنده نسبت به توبه كردن از گناهى كه انجام داده ، بدتر از ارتكاب آن گناه است .
- « أنت تبعضُ العاصىَّ بذنبٍ واحدٍ تظنّه ، و لاتبعضُ نفسَك بذنوبٍ كثيرة تيقّنها . »
تو به واسطهى يك گناه كه گمان مىكنى از گناهكار سر زده از او بدت مىآيد ، ولى به واسطه گناهانى كه يقيناً مىدانى از خودت سر زده ، از خودت بدت نمىآيد .
- « من علامةِ الصدق مَن انقطع إلى اللَّه ، أن لا يردّ عليه قطَّ ما يشغله عنه من مصآئب الدّنيا و غيرِها . »
از نشانههاى صدق و راست بودن كسى كه از غير خدا بريده و به او پيوسته آن است كه هرگز چيزى از گرفتارىها و مصائب دنيايى و غير دنيايى او را از خدا به خود مشغول نسازد .
- « من سكنت عظمةُ اللَّه قلبَه ، عظُم كلَّ من انتسب إلى اللَّه تعالى بالعبوديّة . »
هر كس كه عظمت و بزرگى خداوند در دلش جاى گرفته باشد ، هر كس را كه نسبت بندگى با خداوند دارد ، بزرگ مىشمارد .
هامش
( 1 ) . سِنان : نام جدّ .