( 568 ) سيد احمد حسينى هاتِف اصفهانى
از اجلّه سادات حسينى و آراسته به كمالات صورى و معنوى است . اصلش از اردوباد « 1 » بود و در زمان صفويّه « 2 » به اصفهان آمد و در آن جا اقامت گزيد . هاتف آخر عمر خود را در قم و كاشان بسر برد و سرانجام در شهر مذهبى قم متوطّن گشت تا آن كه سال 1198 چشم از جهان فروبست و در همان شهر به خاك سپرده شد . وى را قصايد و غزليات و رباعيات و ترجيعاتى است و ترجيعات وى شاهد صادقى است بر منزلت معنوى و روحانى او .
شعر
در بند اوّل ترجيعات مىگويد :
اى فداى تو هم دل و هم جان * وى نثار رهت ، همين و همان
دل فداى تو چون تويى دلبر * جان نثار تو چون تويى جانان
دل رهاندن ز دست تو مشكل * جان فشاندن به پاى تو آسان
راه وصل تو ، راه پر آسيب * درد عشق تو ، درد بىدرمان
بندگانيم ، جان و دل بر كف * چشم بر حكم و گوش بر فرمان
- در بند دوّم :
الحق ارزان بود ز ما صدجان * وز دهان تو نيم شكّر خند
اى پدر ! پند كم ده از عشقم * كه نخواهد شد اهل ، اين فرزند
هامش
( 1 ) . از توابع خوى بين آذربايجان غربى ايران و قفقاز در نزديكى رودخانهى ارَس .
( 2 ) . صفويّه : سلسله معروف كه از سال 907 تا 1148 قمرى در ايران سلطنت كردند .