خداى متعال را در آن چه بيم داده و بر حذر داشته مخالفت كرديد و در آن چه نهى و امر فرموده نافرمانى نموديد و در آن چه كه نويد و بشارت داده تكذيب نموديد و در آن چه نعمت داده و مقدّر فرموده نسبت به او كفر ورزيديد و به راستى فقط آن چه را كه مىكاريد درو مىكنيد و از آن درختى كه در زمين نهاده و مىكاريد برمىخوريد و آن چه را كه انجام مىدهيد پاداش داده مىشويد و به آن چه عمل مىكنيد جزا مىبينيد ، پس اگر عقلتان را به كار مىزنيد و مىانديشيد عمل كنيد و از خواب سنگينتان بيدار شويد ، باشد كه رستگار شويد .
- « أللَّه ، أللَّه ، فى هذه الأرواح و الأبدان الضّعيفة ! الحذرَ الحذرَ ! الجِدَّ الجِدَّ ! كونوا على حيآءٍ من اللَّه ، فواللَّه لقد سَتر و أمهَل ، و جاد فأحسَن ، حتّى كأنّه قد غفر ، كرَماً منه لخَلقه . »
خدا را حفظ كنيد ، خدا را حفظ كنيد دربارهى اين روحها و بدنهاى ضعيف . بترسيد ! بترسيد ! و كوشش كنيد ! كوشش كنيد ! و از خدا حياء كنيد ، كه به خدا سوگند حقيقتاً خداوند پوشانده و مهلت داده و بخشيده و نيكو هم بخشيده ، تا بدانجا كه گويى از روى كرمِ به خلق گناهان آنان را آمرزيده است .
- « قلّةُ الحرص و الطّمع تورِث الصّدقَ و الورعَ ، و كثرةُ الحرص و الطّمع تورث كثرةَ الغمّ و الجَزع . »
حرص و آز و طمع كم داشتن ، راستى و ورع و پرهيز از گناهان را به ارث مىگذارد و حرص و طمع بسيار ، مورثِ غم خوردن و اندوه و بىتابى است .
- « لو أنّ العبادَ علموا حبَّ اللَّه ، لقَلَّ مطعمُهم و مشربُهم و ملبسُهم و حرصُهم . و ذلك أنّ ملآئكةَ اللَّه أحبّوااللَّهَ ، فاشتغلوا بعبادته عن غيره ، حتّى إنّ منهم قآئماً و راكعاً و ساجداً منذ خلَق اللَّهُ تعالى ، الدّنيا ، ماالتفت إلى مَن عن يمينه و شماله ، إشتغالًا باللَّه - عزّوجلّ - و بخدمته . »
اگر بندگان از محبّت خدا [ نسبت به خويش و يا از محبّت خويش نسبت به او ] آگاهى داشتند ، بىگمان خوردن و نوشيدن و پوشاك و حرص و آز ايشان كم مىشد ، به علّت اين كه فرشتگان خدا ، او را دوست داشتند ، پس با عبادت او از غير او [ روى گردانيده و ] تنها به او
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 33
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٣٣