( 521 ) سيد احمد بن ابى الحسين رِفاعى « 1 » حسينى
صاحب مقامات عاليه ، حالات ، كرامات ، خوارق ، شاگرد عاقل قارى و از اولاد موسى بن جعفر - عليهماالسّلام - است . در امّ عبيده كه يكى از اراضى بطائح است مىزيست تا اين كه روز پنجشنبه 22 و يا 12 جمادى الأولى سال 578 يا 580 در سن 66 سالگى زندگانى دنيوى را وداع گفت . دو تأليف از وى به جا مانده است : حكم رفاعيّة و برهان المؤيّد ، كه مجالس مواعظ او است و عبدالسّميع هاشمى آن را جمع آورى و به اين عنوان نام نهاد . هر دو كتاب ترجمه شده است .
در احوال وى گفتهاند كه : سخن نمىگفت مگر اندكى و مىگفت :
« أُمرتُ بالسّكوت . »
مرا به سكوت كردن و خاموشى دستور دادهاند .
در هيچ مجلسى صدر مجلس را اختيار نمىكرد و بر سجّاده نمىنشست .
گفتار
- « الزّهدُ أساسُ الأحوال المرضيّة والمراتِب السّنيّة ، و هو أوّلُ قدم القاصدين إلى اللَّه [ تعالى ] ، والمنقطعين إلى اللَّه ، والرّاضين عناللَّه ، والمتوكّلين على اللَّه ؛ فمن لم يحكم أساسَه فى الزّهد ، لم يصحّ له شىءٌ ممّا بعدَه . »
اساس و پايهى حالات پسنديده و مراتب و الا زهد است و آن نخستين گام كسانى است كه قصد و آهنگ خداوند متعال را نموده [ از غير او ] به سوى او بريده و به او پيوستهاند و از خدا خشنودند و بر او توكّل دارند . پس هر كس پايه خويش در زهد را محكم و استوار نگرداند ، هيچ چيز بعد از آن براى او صحيح و درست نخواهد بود .
هامش
( 1 ) . رِفاعى : منسوب به رفاعه : 1 . نام جدّ ، و قبيلهى عربى بنى رِفاعه ؛ 2 . طريقهى رِفاعيّه كه به ابوالعبّاس احمد بن ابى الحسين رِفاعى منتسب است ؛ 3 . رِفاعى ، شهرى در جنوب شرقى عراق .