إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا
« 1 » همانا گوش و چشم و دل مورد بازخواست قرار مىگيرند . « 2 »
( 350 ) ابوعبداللَّه خاقان بغدادى
عارف باللَّه و صاحب آيات و كرامات است . ابومحمّد ، جعفر حذّاءِ شيرازى - متوفى به سال 341 - وى را ديدار نمود . « 3 »
( 351 ) ابوعبداللَّه دونى « 4 »
از زمرهى عارفان بزرگوار است كه شورى عجيب داشت . چنان كه شاگردش مىگويد : استادِ ما ، مست در محبّت خدا بزيست و مست بمرد . قرآن زياد تلاوت مىنمود و شنيدن آن را نيز دوست مىداشت . شيخ عمو احمد بن حمزه - متوفى به سال 441 - اصحاب دونى را ديده است .
گفتار
از وى سؤال شد : فقر چيست ؟ گفت : « إسمٌ واقعٌ ، فإذا تمّ ، فهو اللَّهُ . » ؛ ( اسم و نامى است كه بر شخص اطلاق مىشود و هنگامى كه كامل شد ، همان اللَّه [ مراد ] است . ) « 5 »
هامش
( 1 ) . سورهى اسراء ، آيهى 36 .
( 2 ) . نفحات الانس ، شمارهى 123 .
( 3 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 1 ، ص 231 .
( 4 ) . دونى : منسوب به : 1 . دوُنه ، روستايى در نزديكى همدان ؛ 2 . دُون ، روستايى از توابع دينَوَر .
( 5 ) . رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 333 .