تَسبيحاً لا يحُصيهِ غيرُه قبلَ كُلِّ أحدٍ و بعدَ كلِّ أحدٍ و مع كلِ أحدٍ و عددَ كلِ أحدٍ ، و سبْحان اللَّه و الحمدُ للَّهو لا إله إلّااللَّهُ و اللَّهُ أكبرُ ، قبلَ كلِّ أحدٍ و بعدَ كلِّ أحدٍ و مَع كُلِّ و عددَ كلِّ أحدٍ ، أبداً ، أبداً ، أبداً . . . أللَّهمَّ ! اجعَلْنا ممَّن يتّبِعُ النّورَ الّذى أنِزلَ معهم ، و أحيِنا محْياهم ، و أمِتْنا مماتَهم ، و أشهِدْنا مَشاهدَهم فى الدنيا و الآخرةِ . . . أللَّهمَّ ! أدخِلْنى فى أوليائك و حَبِّب إلىَّ شهادتَهم و مشاهَدهم فى الدنيا و الآخرةِ ، إنَّك على كُلّ شىءٍ قَديرٌ . . . ثمَّ دُرْ فى الحَيْر و أنت تَقول : يا مَن إليه وَفدْتُ و إليه خرَجْتُ و بى استجَرْتُ و إليه قصَدْتُ و إليه بِإبن نَبِيِّه صلِّ على محمّدٍ و آلِ محمدٍ . . . » « 1 »
در هنگام غسل زيارت چنين بگو : خدايا ! مرا و قلبم را پاك و سينهام را گشاد گردان و ياد مدح و ثناى خود را بر زبانم جارى ساز ، چون هيچ نيرويى جز به تو نيست و باور دارم كه ايستايى و عمود دينم ، تسليم بودن در برابر فرمان تو و پيروى از شيوه و سنّت پيامبر توست . پس در آن هنگام كه خارج مىشوى بگو : خدايا ! من به تو متوجه گشتهام و كارم را به تو واگذار كردهام و خود را رام و مطيع تو گرداندهام و به تو تكيه كردهام و بر تو توكل و اعتماد نمودهام ؛ هيچ پناهگاه و محل نجاتى جز به سوى تو نيست ، تو با بركت و متعالى هستى ، پناهنده به تو سر بلند و مقتدر ومدح ثناى تو بزرگ است .
و سپس بگو : به نام خدا و به خدا و از خدا و به سوى خدا و در راه خدا و اگر از چيزى ترسيدى بگو : هيچ جنبش و نيرويى جز به خداوند نيست ، خود را زير چتر و پوشش او در آوردم و به دامان او چنگ زدم .
خدايا ! مرا از آفت و گزند آفريدگانت نگه دار ، پس ايستايى و برپايى من تنها به توست و من بنده توام .
و هنگامى كه كنار رود فرات آمدى قبل از عبور از آن بگو : خداوندا ! تو بهترين كسى هستى كه مردم بر تو وارد مىشوند و تو اى سيّد و آقاى من ! گرامىترين كسى هستى كه به نزد او مىآيند و او را ديدار مىكنند .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 98 ، ص 173 - 189 ، حديث 30 .