و از غير تو رو گردان شوم و از تو بيمناك و نگران ومراقب تو باشم ، اى دارندهى شكوه و لطف و درود ! و سلام خداوند بر پيامبرش محمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و بر آل پاكش باد .
مناجات اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - و ذم نفس خويش
656 . « وفى مُناجاة أميْر الْمؤمنينَ - عليهالسّلام - : إلهَى ! وَ عزّتِك وَ جلالِك لقد أحبَبتُك محبّةً استقَرَّت حلاوَتُها فى قلبى ، و ما تنعَقِد ضمائرُ مُوحِّديك على أنّك تُبغِضُ مُحبّيِك .
[ وفى آخر المناجاةِ : ] ثمّ اقبلَ أميرَ المؤمنين - عليهالسّلام - على نَفسه يُعاتِبها و يقولُ : أيُّها المُناجِي ربَّه بِانواع الكلامِ و الطالبُ منه مسكناً في دار السلامِ و المسوِّفُ بِالتّوبة عاماً بعدَ عامٍ ! ما أراك مُنصِفاً لِنَفسك من بين الأنامِ ، فلو رافَعت نومَك يا غافلًا بِالقيام ! و قطَعتَ يومَك بِالصّيام ، و اقتَصرتَ على القليل مِن لَعْق الطعامِ ، و احَييتَ ليلَك مُجتهداً بِالقيام ، كنتَ أحرَى أن تنالَ أشرفَ المقامِ . . . » « 1 »
در مناجاتى از اميرمؤمنان - عليهالسّلام - چنين آمده است :
خدايا ! به شكوه و عظمتت سوگند ! تو را چنان دوست مىدارم كه شيرينى آن در قلبم جاى گرفته و درون اهل توحيدت با خشم تو نسبت به دوستدارانت هرگز پيوندى ندارد .
[ و در پايان مناجات به خود خطاب كرده و خود را سرزنش مىكند و مىفرمايد : ] اى كسى كه با انواع سخنان با پروردگارت راز ونياز مىكنى و از او خانهاى در بهشت درخواست مىكنى وتوبه را سال به سال به تاخير مىاندازى ! تو را در ميان مردم نسبت به خودت منصف نمىدانم . اى غافل ! اگر با عبادت شبانه ، خواب را بر خود حرام كنى و روزت را با روزه سپرى سازى و به كمى غذا اكتفا و بسنده كنى و با كوشش ، شبت را با عبادت زنده گرداندى ، سزاوارى كه به والاترين جايگاه نايل گردى .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 91 ، ص 99 ، حديث 14 .