شرط مبارك بودن لقاى الهى براى بنده
آرى ، وقتى لقاى پروردگار در دو جهان نزد بندهاى مبارك و ميمون خواهد بود كه كمالات ياد شدهى فوق را پس از ابتلاى به عالم عنصرى مادّى حفظ كرده باشد و گويا صلوات ، با خصوصيات و تعبيرات فوق اشاره باشد به آنان كه در ابتلاء ، پيروزمند و به نعمتهاى درونى و فطرى در عالم خاكى نايل بودهاند .
دعاى بعد از دو ركعت چهارم نماز شب نيمه شعبان
( 230 )
« وَ ارْزُقْنِى بَرْدَ عَفْوِكَ وَ حَلاوَةَ ذِكْرِكَ وَ شُكْرِكَ وَ انْتِظارَ أَمْرِكَ . » « 1 »
و خنكى گذشت و شيرينى ياد و سپاسگزارى از خود و چشم به راه بودن فرمانت را روزىام كن .
شهود حق ؛ مايه درك لذت عفو و ذكر و شكر الهى
به راستى چه زمانى اهل ايمان مىتوانند در اين جهان ، سردى عفو الهى و شيرينى ذكر و شكر او سبحانه نسبت به ايشان را لمس نمايند تا بتوانند به امر :
فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ
« 2 » ؛ ( پس همانگونه كه دستور يافتهاى ايستادگى كن و هر كه با تو توبه كرده [ نيز چنين كند ] . ) عمل نمايند ؟ مىتوان گفت زمانى كه در مقابل گفتار و اقرار به توحيد و يگانگى او سبحانه پابرجايى عملى از خود نشان دهند و به شهود حقّ سبحانه نايل گردند . اين جاست كه سردى عفو و حلاوت ذكر و شكر او سبحانه نسبت به بندهاش را با ديد فناى خويش لمس مىكنند و از انتظار امرِ او سبحانه كه فرموده شده : « وَ انْتِظارَ
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 717 .
( 2 ) . سورهى هود ، آيهى 112 .